แก้วเจ้าจันทร์ร้องไห้ในรถม้ามาตลอดทางเกือบหนึ่งชม. ที่ออกจากคุ้มเวียงบัว นางทั้งกลัวและเสียใจปะปนกัน กลัวที่ต้องออกนอกเวียงกลางดึกโดยที่ไม่มีคนของตัวเองมาด้วย เสียใจที่พี่สาวบังคับให้ตนต้องทำเช่นนี้ เสียใจที่ไม่ได้ลาไอยยาวัตและต้นห้องคนสนิทของตนเอง
หากแต่เธอก็ต้องแปลกใจเมื่อรู้สึกว่ารถม้าหยุดนิ่ง เธอระแวงอยู่แล้วด้วยไม่ไว้ใจคนที่พี่สาวหามา เธอเปิดม่านออกมาดู
“เจ้าหยุดรถทำไม” แก้วเจ้าจันทร์ถาม
“หยุดสักเดี๋ยวเถิด เจ้านาง” ชายนำทางพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะนิ่งเหมือนรออะไร ครู่ใหญ่เสียงฝีเท้าม้าราวสี่ห้าตัวใกล้เข้ามาจนได้ยินชัดเจน แก้วเจ้าจันทร์หน้าตื่น
“ใครมากัน” น้ำเสียงของเธอปิดบังความตื่นตระหนกไว้ไม่มิด หรือเธอจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในป่านี่หรือเธอปิดม่านลง พลางคิดหาทางเอาตัวรอด
“เจ้านางลงมาก่อนเจ้าค่ะ” เพียงอึกใจเดียว เสียงสตรีนางหนึ่งพูดขึ้น ก่อนที่ผ้าม่านจะถูกเปิดออก คราวนี้หญิงสาวเ
