“กลับมาทำไมไม่บอก”
เพทายกระชากร่างบางขึ้นมานั่งเกยบนตักแกร่ง มือหนากำรอบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เพื่อกันไม่ให้คนตัวเล็กถอยหนีแต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อเธอนั่งนิ่งไม่ดื้อไม่ซน
“อยากมาเซอร์ไพรส์” ฉันยิ้มให้เขาที่ทำหน้านิ่งขรึมต่างจากเมื่อกี้เหมือนคนละคน เห็นแววตาสั่นไหวของเพทายแล้วได้แต่รู้สึกผิด
“แล้วมายังไงอันตรายไหมทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะฉันเป็นห่วง เป็นห่วงมากและคิดถึงมากด้วย” มือหนายื่นขึ้นมาเกลี่ยแก้มนวลที่เขาชอบบีบแต่เหมือนว่าตอนนี้แก้มน้อยๆ นั้นจะหายไปแล้ว
ก็นะ..เธอโตเป็นสาวนี่
นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองเธอตั้งแต่ใบหน้าเรียวสวยเฉี่ยวมีเสน่ห์แบบหญิงสาวตลอดมาจนถึงไหปลาร้าและหัวไหล่กลมมน
อึก!
อกอวบล้นทะลักน่าบีบขย้ำโผล่พ้นออกมานอกชุดนอนบางเบาจนเขาต้องกลืนน้ำลายโดยเฉพาะท่านั่งคร่อมตักเขาแบบนี้ส่วนที่อ่อนไหวแนบชิดกับหน้าท้องของเขาจนรู้สึกร้อนผ่าว
“แล้วจะทำอะไรต่อดีล่ะ”
“เธอว่าไง
