เพียงฤดีมาเดินเลือกซื้อเสื้อเห็นเนกไทก็คิดถึงพระรามขึ้นมาจึงเดินเลือกสักพัก ระหว่างที่กำลังจ่ายเงินก็มีเสียงทักขึ้นมาหญิงสาวจำได้ดีว่าเสียงนั้นคือภูภูมิ
“หนูดี ไม่ได้เจอกันนานเลย”
“ภูมิ!” เพียงฤดีทำสีหน้าตกใจแต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติและส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม
“ว่างป่ะ ไปกินข้าวกันไหม”
“ได้สิ” ทั้งสองจึงเดินไปร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้าโดยเลือกร้านอาหารญี่ปุ่น เพียงฤดีระวังตัวมากขึ้นเพราะกลัวว่าภูภูมิจะทำอะไรขึ้นมาอีก
“เพราะมึงเลยช้าฉิบหายเมียกูหายไปไหนแล้ว”
“กูเร็วสุดแล้ว มึงลากกูออกมาทำไม”
พระรามหัวเสียที่ตามเพียงฤดีไม่ทันเพราะอมรมัวแต่ชักช้าลีลากว่าจะหาที่จอดรถได้จนตอนนี้ก็ยังไม่เจอกับหญิงสาว ทำให้ทั้งสองยืนทะเลาะกันอยู่
“มึงกลัวเมียมึงซุกเด็กไว้หรือไง”
“ตบปากตัวเองร้อยครั้งเลย” พระรามมองหน้าอมรจึงเดินไปตามหาหญิงสาวต่อเดินผ่านร้านอาหารไปจึงหยุดชะงักเพราะเห็นเมียตัวเองกำลังนั่งกินข้
