"ตาไม้ลูก เดี๋ยวน้ากลับไปดูที่ไร่ก่อนนะ ถ้าเจอตัวยัยชา น้าจะรีบพากลับมาส่งให้ถึงมือ ใจเย็นๆ นะลูกนะ"
อิงอรพยายามปั้นสีหน้าและใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อดับโทสะของไม้ ทั้งที่ในตอนนี้หัวของเธอเองก็มืดแปดด้าน
ทันทีที่ก้าวขึ้นมานั่งบนรถและปิดประตูปิดลง อิงอรก็สบถออกมาอย่างเหลืออดด้วยความแค้นใจ
“อย่าให้ฉันเจอนะอีเด็กบ้า ทำแผนฉันพังพินาศหมด”
“คุณนายจะให้สายสร้อยไปตามหาคุณใบชาไหมคะ เธออาจจะกลับไปกับคนงานในไร่ก็ได้”
สายสร้อยรีบเอ่ยประจบประแจงทันที เพราะถ้าขืนเงียบเกินไป แผนที่เธอร่วมมือกับไข่มุกอาจจะแตกจนอดได้เงินค่าปิดปาก
“ไม่ต้อง! พรุ่งนี้เช้าค่อยจัดการ ขืนใจร้อนไปตอนนี้ก็มีแต่เสียกับเสีย ถ้ายัยนั่นรู้ตัวแล้วหนีเตลิดไป มันจะยิ่งยุ่งกันไปใหญ่” อิงอรขบคิดอย่างหนักก่อนจะปรามสายสร้อยไว้
ทว่าท่ามกลางความมืดภายในรถ ไข่มุกกลับแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ ที่สุดท้ายแล้วพี่ไม้ของเธอก็ยังไม่มีใครหน้าไหนคาบไ
