18.00 นาฬิกา
แผ่นดินตื่นขึ้นมาก็พยายามโทรหาภูพิงค์ แต่ก็เหมือนเดิม คือภูพิงค์ไม่รับสายของเขา จนสุดท้ายก็กลายเป็นติดต่อไม่ได้ เหมือนอีกคนปิดเครื่องไป มันยิ่งทำให้แผ่นดินร้อนใจมากขึ้นกว่าเดิม ใช่... ตอนนี้เขากระวนกระวายใจมาก เพราะคิดว่าภูพิงค์โกรธที่เขาจัดหนักจัดเต็มเธอเมื่อคืนนี้
"หรือน้องพิ้งค์จะโกรธเราวะ เมื่อคืนเผลอจัดหนักไปหน่อย ก็อยากน่ารักเองทำไมล่ะ เอาไงดีวะ หรือไปหาที่บ้านเลย พ่อดุก็ไม่กลัวโว้ย ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้ยังไง" แผ่นดินเดินวนไปวนมาในห้องนอน และพูดกับตัวเองไปมา
"คอยดูนะ ถ้าโทรไปอีกแล้วโทรไม่ติด จะไปหาถึงบ้านเลยภูพิงค์ !!"
(ภูพิงค์)
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง จนทำให้ภูพิงค์ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ก่อนจะเห็นว่าเป็นพลอยดาวที่มายืนเรียกอยู่ข้างเตียง
"อื้ออออ คุณแม่เหรอคะ พิ้งค์นึกว่าใคร" ภูพิงค์บิดขี้เกียจอยู่ใต้ผ้าห่มและยิ้มหวานให
