วันแรกในการทำหน้าที่เลขาของน้ำฟ้า ผ่านไปอย่างเคร่งเครียด เธอแทบไม่ได้คุยกับใครเลย เต็มฟ้าที่บอกจะมาช่วยเธอก็มีงานล้นมือจนปลีกตัวมาช่วยไม่ได้ สรุปก็ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำไปตามระเบียบจนกระทั่ง 10 โมงครึ่ง ดนัยกดสายหาน้ำฟ้า
" น้ำฟ้าขอกาแฟให้ผมหน่อย "
แต่แทนที่น้ำฟ้าจะลุกไปชงกาแฟตามคำสั่ง เธอกลับตะคอกกลับไปอย่างโมโห
" อยากกินก็ไปชงเองสิ ฉันไม่ว่าง! "
เต็มฟ้าและเพื่อนพนักงานคนอื่นมองตาค้าง เธอไม่คิดว่าน้ำฟ้าจะกล้าพูดแบบนี้กับท่านรอง
" เธอกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ เธอเป็นเลขาฉันนะ "
" ฉันรู้แล้วว่าเป็นเลขา งั้นท่านรองประธานก็กรุณาเสด็จออกมาแหกตาดูหน้างานด้วย ฉันกำลังเก็บกู้ซากปรักหักพังที่แม่เลขาคนเก่าของคุณทำไว้ ยัง..ไม่..ว่าง! "
น้ำฟ้ากระแทกหูโทรศัพท์ลงกับแป้นแล้วก้มหน้าทำงานต่ออย่างไม่ใยดี เต็มฟ้าและเพื่อนพนักงานมองอย่างอึ้งจัด ไม่คิดว่าน้ำฟ้าจะกล้าพูดกับท่านรองแบบนั้น
ภายในห้องรองประธา
