เมื่อคืนที่ผ่านมาฉันแทบไม่ได้นอน เพราะเพียงจะข่มตาลง หน้าของพี่เทมป์ที่พยายามลืมก็ลอยเข้ามาในห้วงแห่งความคิดตลอด ตอนนี้ขอบตาฉันจึงเหมือนหมีแพนด้า ขนาดพี่กานเห็นยังต้องทัก
“น้องเบลทำไมขอบตาคล้ำแบบนั้น...เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ” พี่กานแสดงความห่วงใย
“สงสัยกินกาแฟมากไปหน่อย เลยนอนไม่หลับค่ะพี่กาน” ฉันยิ้มแหยะ ๆ เท่าที่จะยิ้มไหว ก่อนจะรีบขึ้นไปยังชั้น 5 ซึ่งเป็นชั้นที่ฉันฝึกงานอยู่ ทว่า...เมื่อเปิดประตูเข้าไป หัวหน้าแผนกทรัพยากรบุคคล ก็เรียกฉันไปพบ
“น้องเบลตามพี่เข้ามาในห้องหน่อย...”
“ค่ะพี่...” ฉันที่กำลังวางกระเป๋าบนโต๊ะส่วนตัวหันไปตอบรับ ก่อนจะเดินเข้าห้องของหัวหน้าแผนก
“เดี๋ยวเอาเอกสารนี่ไปให้ท่านประธานที่ชั้น 30 ให้พี่ทีนะ” หัวหน้าแผนกยิ้ม
“เบลเป็นแค่เด็กฝึกงาน เบลขึ้นไปได้เหรอคะ”
“พี่แจ้งกับทางชั้นไว้ให้แล้ว ขึ้นไปได้...พอดีไม่มีคนว่างเลย ช่วยหน่อยนะ”
“รับทราบค่ะ...” ฉันรับหน้าที่
