‘กริ๊ง~’ เสียงกริ่งหน้าห้องผมดังขึ้น นี่ก็ผ่านมาอีกร่วมสัปดาห์อีกหน ผมยังตามหาเธอไม่เจอ ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เหมือนเดิม ผมไร้ซึ่งหนทางเหมือนมันตื้อไปหมด...
‘เบลของพี่...ไปอยู่ไหนกัน พี่คิดถึงเบล’
ในใจของผมยังคงคิดวนเวียนแบบนี้ตลอดเวลา พอรู้สึกเครียดที่หาเธอไม่ได้ ก็เอาแต่กินเบียร์เพื่อจะได้ข่มตานอนหลับ หนวดเคราก็ไม่ได้โกนตอนนี้ จะบอกว่าผมเหมือนพวกติดเกาะก็คงไม่ต่าง
ผมเดินไปเปิดประตูอย่างคนอดอาลัยตายอยาก ไอ้ภีมมาหาผมเช่นเคยพร้อมกับข้าวกล่องที่มักจะซื้อมาให้ผมในช่วงนี้ประจำ มันคงสมเพชผมมากสินะ ตอนนี้มันก็รู้เรื่องทุกอย่างแล้วเพราะผมตัดสินใจเล่าให้เพื่อนทั้งสามฟังทั้งหมด ผมเริ่มจะรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ไหวแล้วล่ะ แม้แต่ผับผมก็ยังให้แฟรงค์ที่เป็นหุ้นอีกคนไปจัดการแทน
“มาหามีธุระอะไร” นั่นเป็นคำถามที่ผมจะถามเพื่อนเสมอที่มันมา
“สภาพมึงแบบนี้ จะไม่ให้กูมาดูได้ไง ถ้าน้องเบลมาเจอคงได้หนีไปอีกหน ก
