ฉันเริ่มสับสนประธานที่แสนดี เป็นหน้าเป็นตาของมหาลัย และเป็นตัวอย่างที่ดีของใครหลาย ๆ คนรวมถึงฉันด้วย ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดชื่อแองเจิ้ลขึ้นมา แถมภายในห้องนี้ก็มีรูปของฉันในนามแองเจิ้ลเต็มไปหมด
“พะ...พี่พัฒน์พูดอะไรคะเนี่ย เบลไม่เข้าใจ แองเจิ้ลอะไร... เรารีบขนพร็อพดีไหมคะ จะได้รีบกลับ” ฉันทำทีจะเดินไปมุมห้อง ทว่ากลับไม่มีพร็อพอะไรทั้งนั้น มือฉันเย็นเฉียบ ไม่รู้จะทำยังไงแถมเมื่อหันกลับไปเพื่อเดินออกจากห้องก็ถูกเขาดักหน้าไปเรียบร้อยแล้ว สีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับดันแว่นตรงสันจมูก มือหนาจับแขนฉันไว้ ก่อนจะยกยิ้มพูดด้วยเสียงที่ฉันฟังแล้วขนลุก
“คิดว่าพี่ไม่รู้รึไงครับว่าเบลคือแองเจิ้ล...”
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะพี่พัฒน์ ฉันไม่ใช่แองเจิ้ลจริง ๆ แล้วแองเจิ้ลคือใครกัน เบลงงไปหมดแล้วนะคะ” ฉันยังคงตีเนียนว่าตัวเองไม่ใช่แองเจิ้ล
“ไม่ใช่งั้นเหรอครับ มาดูนี่สิ” เขากระชากฉันเดินตามอย่างรุนแรง ให้ไปดูรูปที่เขาแคปจ
