“พี่พาฉันมาร้านนี้ทำไม มันแพงจะตายไป” ฉันที่แค่เห็นชื่อแบรนด์แล้วก็แทบอยากจะมุดหน้าหนี เอียนจะตายชัก
“มาเถอะนา...” แต่พี่เทมป์ก็เอาแต่ลากฉันเข้าไปและให้ฉันนั่งรอโซฟาในร้าน ส่วนเขานั้นเดินไปทั่วร้านกับพนักงานประจำเท่านั้น
“เขาจะทำอะไรล่ะนั่น” ฉันพึมพำเบา ๆ มองเขาที่เอาแต่เดินไปเดินมา ดูชุดไม่หยุด บ้างก็ยื่นมือถือให้พนักงานหาชุดบางชุดอย่างตั้งใจ จนกระทั่ง...
“ลองใส่ตัวนี้ดิ” เขายื่นชุดเดรสสีสวยซึ่งเป็นคอลเล็กชั่นใหม่ล่าสุด เอาจริงฉันได้มันจากแม่ก่อนที่แม่จะวางขายซะอีกนะ และไม่เคยคิดอยากจะเอาออกมาใส่ด้วยซ้ำ แม่บอกว่าลายนี้ได้แรงบันดาลใจจากฉัน จึงทำให้ออกมาเป็นชุดนี้ได้ ฉันเคยคิดว่าแม่เพียงเอาใจฉัน คนอย่างแม่ไม่เคยจะเข้าใจฉันสักนิดแล้วจะผลิตเสื้อที่สื่อตัวตนฉันได้ไง
“ไม่เอา...ไม่เห็นจะเหมาะกับเบลเลยพี่เทมป์” ฉันกอดอกเบือนหน้าหนีอย่างเอาแต่ใจ
“แต่พี่ว่าเหมาะ ดูยังไงก็ทำให้นึกถึงเธอ” คำพูดน
