พี่เทมป์เดินนำเร็วมากจนฉันแทบเดินไม่ทัน
“พี่มีอะไร...ว่ามาค่ะ” ฉันเบือนสายตาไปมองเพดานไม่กล้าสบตาเขา
“โกรธ?” เสียงที่เป็นเชิงตั้งคำถามหันมาพูดกับฉัน เฮอะ...เขายังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเป็นตัวเองนั่นแหละ
“คำนั้นเบลควรถามพี่มากกว่าค่ะ พี่โกรธเบลเรื่องอะไร เบลยังไม่รู้ด้วยซ้ำ จู่ ๆ พี่ก็ทำรุนแรง ถากถางเบลแบบนั้น” ฉันระบายความในใจออกไปจนหมดไม่อดกลั้นอีกต่อไป
“เห็นที่เธอยิ้มให้มันไง ทั้งที่ยืนอยู่กับพี่...”
“แต่นั่นมันแค่ทักทายนะคะ เบลเป็นสมาชิกสภานะคะ จะให้หน้าบึ้งใส่พวกเขาได้ไง อีกอย่างเบลก็ออกจากทริปนั้นมาด้วยพวกเขาก็เป็นห่วงธรรมดารึเปล่า”
“งั้นเหรอ...”
“ก็ใช่สิคะ พี่นั่นแหละจะมาโกรธและใส่อารมณ์กับเบลทำไม พี่อาจไม่รู้แต่เบลกลัวความเร็วแค่ไหน ตอนนี้มือเบลก็ยังสั่นอยู่เลย” พอคิดถึงช่วงเวลานั้น มือฉันก็สั่นเป็นเจ้าอีกครั้ง พี่เทมป์เหมือนจะเห็นเลื่อนมือมาจับมือของฉันแน่นก่อนจะก้มลงจุ๊บเบา ๆ
