(เช้าวันใหม่)
แสงยามเช้าผ่านม่านขาวบางบนหน้าต่าง สาดเข้ามาแยงตาฉันที่ปิดสนิท...ฉันยกมือขยี้ตาเบา ๆ ให้ลืมตาตื่นขึ้น ทว่า...พอจะขยับตัวกลับทำไม่ได้ดั่งใจ เพราะแขนแกร่งของคนที่นอนซ้อนหลังนั้นกอดเอวกันไว้แน่น ลมหายใจรดลงท้ายทอยฉันอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกได้ว่าเขาหลับสนิทแค่ไหน
พอฉันมานอนคิด เมื่อคืนฉันสลบเมือดไปก่อนเขา แต่ในภวังค์จิตยังรู้สึกว่าเขายังกระหน่ำซอยไม่หยุด ไม่รู้ว่าเขาทำมันไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าคำพูดสุดท้ายที่เขาพูดกับฉันว่า...
‘ถุงยางไม่หมดไม่หยุดเอาหรอกเว้ย’ ท่าจะจริง
ฉันพยายามเอื้อมมือไปคว้ามือถือที่อยู่โต๊ะเล็กข้างเตียงเพื่อจะดูเวลา แต่คนข้าง ๆ ก็ดันตื่นและรั้งกันไว้ไม่ให้ขยับ
“ทำไมตื่นเช้าครับ...” เสียงทุ้มแหบของคนเพิ่งตื่นนอนเอ่ยขึ้นด้านหลังพร้อมกระชับอ้อมแขนแกร่งให้แนบแน่นขึ้น
“เช้าอะไรกันคะ นี่มันสายแล้ว พี่ปล่อยฉันก่อนได้ไหม ฉันจะเอามือถือ เพราะฉันได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อ
