“ที่รัก” ผมมองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนั่งอยู่หน้าโรงแรม สภาพของเธอไม่เหมือนคุณหมอที่รักเจ้าของโรงพยาบาลสักนิดเดียว
ตอนนี้เธอเหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่น่าสงสารเพราะนั่งร้องไห้ฟูมฟาย
“ขุน” ที่รักเงยหน้าขึ้นหันมาทางผม ใบหน้าของเธอมันไม่น่ามอง ดวงตาของเธอบวม น่าจะเกิดจากการร้องไห้เยอะ
“มันทำ?” ผมถามถึงไอ้ตัวการที่มันกล้าทำเพื่อนของผมจนไม่เป็นตัวของตัวเองได้ขนาดนี้
“เราอยากกลับบ้าน” แต่ดูสิ่งที่ที่รักตอบกลับมาสิ
เวลาเธอรักใคร เธอมักยอมเสมอ ไม่ว่าเรื่องไหน ๆ ก็ตาม
“มันอยู่ที่ไหน”
“ขุน เรา…”
“มันอยู่ไหนที่รัก อยู่ห้องไหน” ผมมั่นใจว่าไอ้เวรนั่นมันต้องอยู่ที่โรงแรมนี้ แต่อยู่กับใครนั่นอีกเรื่อง
“พอแล้วขุน มันจบแล้ว เราพอแล้ว เราไม่เอาแล้ว กลับบ้านกันนะ”
“เฮ้อ…กลับก็กลับ” เหมือนว่าที่รักจะไม่ไหว ผมก็เลยต้องยอมเธอไปก่อน เอาไว้ค่อยจัดการไอ้ผู้ชายคนนั้นทีหลัง
ผมพาที่รักกลับบ้านตามที่เธอต้
