หลายชั่วโมงต่อจากนั้น
“เจ้าขุน พี่แผนขึ้นมาทานขนมก่อนค่ะ” ฉันตะโกนเรียกสองพ่อลูกที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นน้ำทะเล
ทำไมต้องเรียก ‘พี่’
ก็เพราะเขาขอร้องให้เรียก
‘ถ้าบอกว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่ งั้นเรียกพี่ว่าพี่ได้ไหม’ เขาพูดขณะที่สบตากับฉัน นัยน์ตาของเขามันน่าสงสาร ถ้าให้พูดตามความรู้สึกก็เหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ ที่ต้องการความรักความอบอุ่น
ฉันจึงตอบตกลง และเรียกเขาว่า ‘พี่แผน’ เมื่อฉันเปล่งเสียงฉันก็ได้เห็นรอยยิ้มของเขา รอยยิ้มแบบที่พี่ทรายเคยยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มที่ไม่แฝงความเจ้าเล่ห์
“แม่อ้อมฮะ” เจ้าขุนวิ่งตุ๊ต๊ะมาหาฉัน
“ว่าไงครับ”
“เจ้าขุนอยากอยู่ที่นี่ตลอดเลย พ่อแผนบอกว่าที่นี่เป็นบ้านของแม่อ้อม เราอยู่ที่นี่กันได้ไหมฮะ” ขอถอนคำพูดเรื่องความเจ้าเล่ห์ ขุนแผนยังเป็นขุนแผนที่เอาแต่ใจ
และอยากได้อะไรก็ต้องได้ดั่งใจตัวเองเหมือนเดิม
ฉันหันไปมองหน้าคนที่สอนให้ลูกมาอ้อน ได้คืบจะเอาศอกสินะ
“
