“ถ้ายังไงเดี๋ยวกูไปหาที่บ้าน” ไอ้ศิกำลังยืนส่งผมหน้าโรงพยาบาล
“ไม่ต้องอะ เมื่อคืนกูเห็นหน้ามึงจนเอียนแล้ว”
“นี่เพื่อนนะครับพ่อแผน ทำไมใจร้ายกับเพื่อนแบบนี้” เดินเข้ามาเซ้าซี้ตามนิสัยของมัน
“กูไม่ตลกไอ้ศิ”
“ทำงอน แค่เพื่อนให้นอนโรงพยาบาลคืนเดียว ทำเหมือนคิดถึงใครจนใจจะขาด”
“คิดถึงลูกกูไง”
“เออ ๆ คิดถึงลูกก็คิดถึงลูกครับเพื่อน อย่าลืมกินยาที่กูจัดให้ ให้ครบทุกเม็ดนะ อย่าขาด ห้ามลืมเด็ดขาด”
“อืม” ผมทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะเข้ามานั่งในรถ
นอกจากลูก กูจะคิดถึงใครได้วะ
“ทีหลังไม่ต้องพากูมาส่งโรงพยาบาล งานมีกองเต็มหน้า ปัญหาก็ยังไม่เคลียร์ เสือกให้กูมานอนนิ่ง ๆ” ขึ้นรถมาได้ผมก็บ่นใส่ไอ้พิชทันที
“ก็ผมเห็นเฮียอาการไม่ดี คุณที่รักก็บอกให้ส่งโรงพยาบาล ผมไม่รู้จะทำยังไงนิครับ”
“เออ ๆ ช่างแม่งเถอะ แล้วครูสอนว่ายน้ำนั่นยังไง ไอ้คนที่ลอบเข้ามาทำร้ายการ์ดอีก”
“เค้นเอาความจริงแล้วครับ แต่เธอไม่ปริ
