“คุณเข้มแข็งมากนะครับคุณอ้อม” พิชมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความสงสาร เห็นใจ เวทนา แต่ไม่มีปัญญาช่วยเหลือฉัน
“ฉันไม่ได้อยากเข้มแข็ง แค่คิดว่าอ่อนแอไปก็ไม่มีคนปลอบ” เหนื่อยที่จะต้องทำเหมือนไหว ทั้งที่ในใจกู่ร้องด้วยความเจ็บปวด
“คุณนอนพักนะครับ นี่ยา ทานแล้วพักผ่อน ส่วนเงินนี้ก็เก็บเอาไว้ มันดีกว่าไม่ได้อะไรเลย จริงไหมครับ”
“ฉันคงเข้าสู่คำว่าผู้หญิงขายตัว อย่างเต็มตัวแล้วใช่ไหมคะ” ฉันยิ้มเยาะให้กับบทบาทใหม่ที่เพิ่งถูกยัดเยียดให้รับมา
“พักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัว” มองจากสีหน้าของพิชแล้วเขาก็คงจะหมดปัญญาสรรหาคำพูดมาปลอบใจฉัน
ก็ทุกอย่างมันคือเรื่องจริงทั้งนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือต้องยอมรับความจริง
ฉันนอนโง่ ๆ อยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพัง
หาคิดไปเรื่อยเปื่อย คิดอะไรน่ะเหรอ? ก็คิดถึงเรื่องราวแย่ ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น และคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยมีใครอีกคน
คนที่วันนี้ทำร้ายใจฉันไม่เหลือชิ้นดี…
สองวัน
