“อิ่มแล้วค่ะ”
กินไปได้ไม่เท่าไหร่ ณัชชาก็รู้สึกกลืนไม่ลง ไม่ใช่ข้าวต้มไม่อร่อย แต่ปากเธอมันไม่รู้รสชาติอะไรเลยต่างหาก
“พึ่งกินไปนิดเดียวเอง กินอีกนิดสิ”
กดดันเธอด้วยการจ่อช้อนข้าวต้มไว้ที่ปาก
“แต่มันจะอ้วกแล้วนะ”
หน้านิ่วใส่เขาเมื่อโดนบังคับ แต่ก็ยอมอ้างับข้าวต้มที่เขาป้อนอยู่ดี เขากลายเป็นคนที่ชอบบังคับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือที่จริงเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว
“คำนี้พอนะ”
คนตัวเล็กเริ่มต่อรองกับเขา บอกอยู่ว่าจะอ้วกๆก็ไม่ฟัง
“โอเคคำสุดท้ายก็ได้”
กินเสร็จก็ให้เธอกินยาอีกรอบ ก่อนจะเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เธอเหมือนเดิม
“พี่คาร์มิลไม่ต้องแกะกระดุมออกก็ได้ ”
เธอรีบห้ามเขาเอาไว้ เมื่อคาร์มิลกำลังจะแกะกระดุมชุดนอนของเธอออก เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ใส่อะไรซักชิ้น เป็นใครใครจะกล้าให้ถอด
“มันเย็นแล้วเธอจะใส่ชุดเดิมรึไง ทำไมดื้อแบบนี้วะณัชชา”
เมื่อเธอเอาแต่ต่อต้านเขาก็เอ็ดเธอเบาๆ จนคนตัวเล็กหน้
