“เชี้ย!!อะไรวะเนี่ย”
ไทม์สบถออกมาอย่างดังอย่างไม่อยากจะเชื่อหู
มองเข้าไปด้านในอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่นาทีนี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว
“สุดยอดเลยหวะ”
พีเจย์เองก็นิ่งค้าง มองเอมิกับแม่อย่างไม่เชื่อสายตา
พลั๊ก!!
“สนุกมากไหมครับคุณแม่ เอมิ ที่ทำคนอื่นวุ่นวายกันไปหมด”
คาร์มิลรีบผลักประตูเข้าไป ถามสองแม่ลูกด้วยความโมโห
“คาร์มิล นาย../ใช่..พวกเราได้ยินหมดแล้วเอมิ
และก็รู้ด้วยว่าเธอไม่ได้เป็นซึมเศร้า ”
คาร์มิลรีบบอกเอมิ และเพื่อนแต่ละคนก็มองหน้าเอมิด้วยความผิดหวัง รวมทั้งแม่ของเธอด้วย พวกเขาโคตรเสียความรู้สึก
“ฉันขอโทษ..คาร์มิล พีเจย์ ไทม์ ฉันผิดเองพวกนายอย่าโกรธแม่ฉันเลยนะ ”
เอมิพูดเหมือนคนสำนึกผิด แต่แววตานั้นมันไม่ใช่
“ฉันโคตรผิดหวังในตัวเธอหวะเอมิ ”
พีเจย์พูดกับเอมิอย่างผิดหวัง ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนจะร้องไห้
“พวกนายอย่าโกรธฉันเลยนะ ที่ฉันทำไปเป็นเพราะฉันรักนายนะคาร์มิล ฉันไม
