“อืมกี่โมงแล้วเนี่ย”
คาร์มิลรู้สึกตัวตื่นในตอนเกือบเที่ยง หลังจากเมื่อคืนที่นอนดึกมาก ก่อนจะพยายามควานหาคนตัวเล็ก ที่เขานอนกอดทั้งคืนแต่ก็ไม่เจอ ที่นอนข้างๆมีแต่ความว่างเปล่าและเย็นเฉียบ ราวกับว่าไม่มีคนนอนตรงนี้มานานแล้ว เขาจึงรีบเปิดเปลือกตาให้เต็มที่และมองดูรอบๆอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีแม้วี่แววของคนตัวเล็ก
“ไปตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย”
บ่นเหมือนจะโมโหให้เธอ เมื่อคืนยังอ้อนเขาอยู่เลย เช้ามาหนีหายซะงั้น มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
ปั้ง ปั้ง ปั้ง
“ ไวกว่าความคิด เท้ายาวก็สาวไปยังหน้าห้องของน้องสาว และเคาะประตูติดกันหลายที
แอ้ด!!
“พี่คาร์มิล พี่เคาะอะไรเสียงดังเนี่ย”
คาร์เมลล์ที่ยังงัวเงียเหมือนคนนอนยังไม่ตื่น บ่นอุบอิบให้พี่ชาย
“ณัชชาอยู่นี่รึเปล่า”
เขาถามน้องสาวน้ำเสียงจริงจัง ไม่ได้มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย
“ เมื่อคืนณัชชาก็อยู่กับพี่ไม่ใช่เหรอ แล้วมาถามหากับหนูทำไมอ่า พี่โทรหาณัชชาสิคะ”
คาร์เ
