“ดอกแก้วไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงของคุณทัพ ไม่อยากมีค่าแค่ตอนที่คุณทัพอยากมีอะไรด้วย ไม่อยากเป็นแค่ตุ๊กตาที่คุณทัพจะจับแต่งตัวพาไปไหนต่อไหนก็ได้ ไม่อยากเป็นคนที่ใครๆตราหน้าว่าเป็นแค่นางบำเรอ” ดวงตาคู่งามจ้องมองชายหนุ่มนิ่ง เสียงหวานสั่นเครือ และขาดห้วงเพราะคนพูดสะอื้นไห้ น้ำตาไหลเป็นทางตรงหางตา ฐานทัพยิ้มน้อยๆ
“แล้วถ้าให้เป็นเมียล่ะ จะกลับไปอยู่ด้วยกันมั้ย” คนถูกเสนอตำแหน่งใหม่ให้ทำหน้าเหวอ กะพริบตาปริบๆ ฐานทัพหัวเราะในลำคอ โน้มใบหน้าลงจูบซับน้ำตาให้เบาๆ พวงดอกแก้วหลับตาลงปล่อยให้เขาวนเวียนอยู่กับแก้มนวลโดยไม่ขัดขืน หญิงสาวยืนนิ่งสองมือวางทาบอยู่บนออกกว้าง หัวใจเธอกำลังเต้นระรัว
“ว่าไงครับ...จะรับตำแหน่งใหม่หรือเปล่า” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบถาม
“คุณทัพยอมขนาดนี้เพราะต้องการลูกเท่านั้นใช่มั้ยคะ” พวงดอกแก้วก้มหน้าถามเสียงเบา ฐานทัพส่ายหน้ายิ้มๆ
“ที่จริงคุณเป็นคนรั้นมากเลยนะดอกแก้ว ดื้อรั้นและเช
