ก่อนเดินโซซัดโซเซกลับไปเอนตัวลงนอนที่เตียง เธอรู้สึกเหมือนพื้นห้องโคลงเคลง เหมือนบ้านหมุนติ้ว เวียนหัวพะอืดพะอม พวงดอกแก้วถอนหายใจแรง แล้วหลับตาแน่น ไม่อยากลุกไปไหนแล้ว ขอนอนอย่างนี้ อยากหลับยาวไปเลยไม่ต้องตื่นขึ้นมามารับรู้เรื่องราวใดๆด้วยซ้ำ
วันนี้ทั้งวัน ฐานทัพทำงานด้วยความหงุดหงิด วีนเหวี่ยงทุกคนที่เข้าใกล้แบบไร้เหตุผล จนลูกน้องต่างไม่มีใครกล้าเข้าหน้า กระทั่งถึงเวลาประชุมในช่วงบ่าย ทุกแผนงานที่แต่ละฝ่ายนำมาเสนอก็ถูกปฏิเสธ และไล่ตะเพิดให้กลับไปทำมาใหม่ทั้งหมด
ร่างสูงใหญ่นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาคู่คมปรายตามองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วมองเมินไปทางอื่น ก่อนจะปรายตามองมันอีกครั้ง และอีกครั้ง
คนที่ถูกเขาทำรุนแรงไปเมื่อคืนจะเป็นอะไรหรือเปล่า เธอเป็นไข้ ตัวร้อน ปวดหัวมั้ย ยอมกินข้าวกินยาที่เขากำชับป้าทิพว่าต้องนำไปเสิร์ฟให้เธอถึงห้องหรือ
