...เกาะแสงมุก
“ฮ้าววว ว่าไงไอ้ทัพ อย่าบอกนะว่ามึงคิดถึงกูจนทนไม่ไหว จนต้องโทรมาหาตอนตีสองกว่าๆน่ะ” นายหัวแห่งเกาะแสงมุกประชดชันเพื่อนรัก ที่โทรมากวนเวลาหลับนอนของตัวเอง
“ดอกแก้วไปหาอาโปที่เกาะแสงมุกหรือเปล่า”
“ดอกแก้วไหน”
“มึงรู้ อย่ามาเล่นลิ้น” ฐานทัพพูดเสียงเข้มดุ
“อ้อๆ น้องดอกแก้วคนสวย ที่ตาเศร้าๆนั่นเหรอ ไม่เห็น ไม่รู้ ไม่ได้มาที่นี่” ปฐพียิงคำตอบกลับอย่างรวดเร็วเมื่อเพื่อนใช้เสียงดุเข้าข่ม
“มึงมีอะไรกับน้องเขาหรือเปล่า ถึงได้โทรมาถามหาตอนดึกๆเนี่ย”
“ไม่มี” ฐานทัพตอบเสียงห้วน ก่อนจะวางสายไป ปฐพีก้มหน้ามองโทรศัพท์มือแล้วถอนหายใจแรง เอื้อมมือเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ข้างโต๊ะที่หัวเตียง ก่อนจะหันกลับมามองเมียรักที่นั่งหน้าหงิกอยู่กลางเตียง
“อย่าให้รู้นะว่าแอบโทรไปบอกกันว่าดอกแก้วอยู่ที่ไหน” สายธารชี้หน้าสามี จิกสายตามองอย่างเอาเรื่อง
“โธ่! เมียจ๋า ผัวไม่ทำอย่างนั้นหรอก รักเมียต้องเชื่อ
