รุ่งเช้าวันใหม่ภายในไร่ภูอิงฟ้า อากาศเย็นสบายและแสงแดดอบอุ่นสาดแสงไปทั่วไร่ นนท์และพราวชมพูนั่งรอแขกหน้าโหดใจโฉด(อันนี้พราวชมพูต่อให้เองเพราะฐานทัพทำร้ายเพื่อนของเธอ) อยู่ที่ระเบียงบ้านไม้
อาจเป็นเพราะไม่ได้พักผ่อนมาจวนจะครบสี่สิบแปดชั่วโมงก็เป็นได้ จึงทำให้เช้านี้ฐานทัพตื่นค่อนข้างสาย พอจัดการทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ออกมาจากห้อง ก็เจอเพื่อนและภรรยาเพื่อนนั่งรออยู่แล้ว บนโต๊ะมีอาหารเช้าง่ายๆตั้งรอเขาอยู่
พราวชมพูปรายตามองเพื่อนของสามี แล้วเบ้ปาก หากหญิงสาวก็ยังทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี ยกมือไหว้กล่าวสวัสดี และสอบถามว่าจะรับเครื่องดื่มอะไร
“ผมขอกาแฟดำครับ” ฐานทัพตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แล้วหันกลับไปจ้องหน้าเพื่อนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม นนท์มีท่าทางอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
“ตกลงมึงจะบอกกูได้หรือยังว่าดอกแก้วอยู่ที่ไหน”
ปึ้ก! เสียงวางแก้วลงตรงหน้าไม่เบานัก ฐานทัพเงยหน้ามองคนที่นำแก้วมาวาง
