“มาช้าจัง? เพลิงรู้ว่าลุงจะมาที่นี่เหรอครับ” ฐานทัพถามเจ้าตัวน้อยด้วยความสงสัย
“รู้สิครับ ใครๆก็รู้ทั้งนั้นแหละ ใช่มั้ยครับปู่ทวด คุณปู่จอม คุณย่ายา” ผู้สูงวัยต่างมองเด็กช่างจ้อยิ้มๆ แต่พอมองหน้าผู้ชายตัวใหญ่กลับพากันหุบยิ้ม แทบจะเมินหน้าหนีเขาด้วยซ้ำ
ฐานทัพก็ยังเป็นฐานทัพ ถึงแม้จะแปลกใจและตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อยกับสถานการณ์ที่เจอ แต่ชายหนุ่มก็สามารถควบคุมอาการไว้ได้อย่างดีเยี่ยม เขาวางเจ้าตัวอ้วนป้อมลงบนเก้าอี้ตัวเดิม แล้วเขาก็นั่งลงที่พื้น ประนมมือไหว้คุณปู่จอม ซึ่งท่านก็ยิ้มตอบอย่างมีไมตรี แววตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี ชายหนุ่มขยับกายเข้าใกล้สตรีสูงวัยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัว ก้มลงกราบแทบตักคุณย่ายาของเพลิงตะวัน คุณอารยาปรายตามองผู้ที่กราบตัวเองเพียงนิด ใบหน้างามสมวัยเชิดขึ้นอย่างไว้ตัว
“คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยครับ” วงแขนแกร่งโอบกอดเอวบางของผู้สูงวัยเสียแน่น ซบหน้าลงบนตักหลับตาลงด้วยความ
