ดีลกับเจ้าที่

** คำเตือน❗️เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน มีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อและสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ ขอให้ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านครับ🩷 “ เห้อ ฉันไม่รับปากนะคะว่าฉันจะทำสำเร็จ แต่เมื่อรับเงินมาแล้วฉันจะทำเต็มที่แล้วกันค่ะบอส ” ( ขอบใจ ) “ แล้วให้เริ่มจากอะไรดีคะ ” ( รู้จักเจมส์ผู้ช่วยฉันใช่ไหม ) หงึก หงึก ( เริ่มจากติดต่อหมอนั่นก่อนอันดับแรก ) “ แล้วจะบอกว่ายังไงคะ ฉันเห็นวิญญาณบอสในห้องนอนที่คอนโด แล้วบอสก็มาจ้างให้ฉันช่วยพาวิญญาณเขาเข้าร่าง อย่างงี้หรอคะ? ” ( … ) “ ถามจริง เห้อฉันจะบ้า ” ( ทำให้สำเร็จล่ะไอล่า ) “ ฉันขอถามหน่อย บอสออกจากห้องนี้ได้ไหมคะ หรือว่าติดอยู่ที่นี่เลย ” ( ยังไม่เคยลอง แต่ก็ออกได้ ฉันแค่ไม่ออก ) “ งั้นไปบริษัทกับฉันไหมคะ เผื่อการคุยกับคุณเจมส์ต้องใช้ข้อมูลจากบอส ” ( ก็ได้ ) “ จะไปวันนี้เลยไหมคะหรือให้ฉันไปหยั่งเชิงก่อน คุณเจมส์น่ะดุมาก! ” ( หึ แล้วฉันไม่ดุหรอ ) “ อืม ให้พูดตามตรงฉันกลัวคนมากกว่าค่ะ อีกอย่างดุมาบอสก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี ” ( … ) หึแพ้น็อคเลยสินะคะบอส “ สรุปยังไงคะ ” ( ไปเลย ) “ โอเคค่ะ แล้วต้องเปลี่ยนชุดก่อนไหมคะ ” ( ไอล่า! ) “ คิกคิก ขอโทษค่ะบอส ไปกันค่ะฉันจะสายแล้ว ” ( อืม ) ฉันเดินทางมาทำงานปกติโดยการโดยสารรถไฟฟ้าแต่ที่แปลกคือบอสเดินตามฉันทุกฝีก้าว แต่พอตอนที่ฉันนั่งวินฉันกลับไม่เห็นบอสเลย สรุปว่าบอสมายืนรอฉันที่หน้าบริษัทแล้ว ภาพที่ฉันเห็นคือเขายืนหันหน้าเข้าบริษัทลูซ แหงนหน้ามองตึกสูงตรงหน้าด้วยแววตาหลากหลายความรู้สึก ฉันจึงคิดได้ว่าเขากำลังเจอเรื่องที่ไม่ยุติธรรมซึ่งนั่นมันน่าสงสารมากจริงๆ เพราะงั้นฉันจะเต็มใจช่วยเขาก็แล้วกันแต่เรื่องเงินฉันก็ยังเอานะเต็มใจก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เอาเงินสักหน่อย จ้างก็คือจ้างนะคะบอส “ บอสก็หายตัวมาได้แล้วไม่มารอที่บริษัทตั้งแต่แรกล่ะคะ ” ( แค่อยากลองสักครั้งในชีวิต ) “ ชิ แค่อยากลองสักครั้งในชีวิต ” ( ฉันได้ยินนะไอล่า ) “ ค่าๆ เข้าข้างในกันค่ะบอส ” ( อะแฮ่มๆ แม่หนูเอาใครมาด้วยล่ะ ไม่คิดจะแวะมานี่ก่อนสหรือ) “ อุ้ย! ลืมเลยค่ะ บอสรอนี่ก่อนนะคะเดี๋ยวฉันไปสแกนเข้างานก่อนค่ะ ” ตึก ตึก ตึก ( เดี๋ยวก่อนไอล่าให้ฉันรออะไร ) “ รอฉันบอกกับท่านเจ้าที่ก่อนค่ะ ” ลูเซียโนหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีได้แต่คิดในใจว่าเรื่องเหนือธรรมชาตินี้หากว่าเขาไม่ได้เจอกับตัวก็คงไม่มีวันเชื่อได้หรอก เห้อ ( สงสัยจะต้องทำที่ให้นั่งรอหน้าบริษัทได้เพิ่มซะละ ) ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ตึก ตึก ตึก “ แฮ่ก แฮ่ก ขอโทษค่ะบอส ทำให้รอนานเลยค่ะ ” ( ก็รู้นิไอล่า ) “ แฮะๆ คุณธวัชชัยท่านชอบให้ฉันไปรับรองน่ะค่ะ ดันไปเจอท่านมาคุยงานกับคุณเจมส์พอดี เดี๋ยวรีบดีลกับเจ้าที่ก่อนแล้วเข้าไปพร้อมกันค่ะ ” ( อืม ) “ ตามมาทางนี้ค่ะ ” ฉันทราบมาว่าคุณลูเซียโนท่านเป็นลูกครึ่งอิตาลีมีคุณแม่เป็นคนไทยเพราะงั้นท่านเลยยังมีความเชื่อของคนไทยอยู่บ้างสินะ ส่วนตัวฉันทางบ้านนับถือศาสนาคริสต์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สิ่งใดที่ว่าดีฉันก็รับเอามาปรับใช้กับตัวเองทั้งนั้นแหละ แล้วยิ่งได้เห็นสิ่งที่วิทยาศาสตร์หาคำตอบไม่ได้แล้วด้วยล่ะก็ ยิ่งต้องพยายามไม่ทำผิดศีลธรรมเข้าไปใหญ่ ฉันพาบอสเดินลัดเลาะเข้าไปทางข้างๆตึกของบริษัท เดินตรงเข้าไปจะมีศาลสีขาวขนาดใหญ่สะอาดตาตั้งอยู่ใต้เงาต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น มีโต๊ะม้าหินให้นั่งพักผ่อนหน่อยใจอยู่บริเวณนั้นด้วย “ พอเลิกให้เป็นโซนสูบบุหรี่แล้วบรรยากาศดูดีขึ้นเลยใช่ไหมล่ะคะ ” ( อืม ) ขวับ “ บอสช่วยชมให้มากกว่านี้หน่อยจะได้ไหมคะ ฉันต้องพยายามตั้งมากเท่าไหร่กว่าจะปรับเปลี่ยนได้มุมสูบบุหรี่ออกไปได้ โชคดีนะคะที่มักจะมีคุณผู้หญิงอยู่ท่านหนึ่งเธอชอบเอาของมาไหว้ที่ศาลนี้ อยู่มาวันนึงฉันบังเอิญเจอกับเธอพอดี ฉันก็เลยบ่นให้เธอฟังว่าเจ้าที่ที่นี่ท่านไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ตุณผู้หญิงก็ได้แต่ฟังฉันอย่างขำ แต่ไม่คิดเลยว่าจู่ๆหลังจากวันนั้นก็มีคำสั่งปรับเปลี่ยนจุดสูบบุหรี่ให้ไปไว้ที่อื่นแทนค่ะ ” L Talk ( … ) เธอเองสินะที่เป็นคนบอกกับแม่ของเขา เพราะว่าแม่ท่านชอบมาไหว้ศาลและทำตามความเชื่อของเธอเป็นประจำอยู่แล้ว อยู่มาวันหนึ่งจู่ๆท่านก็ขึ้นมาโวยวายในห้องทำงานบังคับให้เปลี่ยนมุมสูบบุหรี่ไปไว้ที่อื่น โดยให้เหตุผลกับผมว่าเจ้าที่ไม่ชอบ ซึ่งผมก็ทำตามแต่โดยดีแม่ว่ายังไงผมก็ว่างั้นแหละ ยกเว้นเรื่องที่ให้รีบแต่งงานมีครอบครัว “ สวัสดีค่ะคุณลุงเจ้าที่ หนูขออนุญาตพาเขาเข้าไปข้างในบริษัทนะคะ ” ( … ) ไอล่าเหมือนกำลังพยายามพูดคุยกับใครสักคนบริเวณหน้าศาลเจ้าที่ของบริษัทผม นี่มันเรื่องอะไรกันนะ แต่เรื่องมันคงไม่มีอะไรแปลกไปมากกว่าการที่ผมยังไม่ตายแต่เข้าร่างไม่ได้หรอก “ คุณลุงคะหนูรีบ ” ( อะแฮ่ม แหม่ยัยหนูนี่ใจร้อนจริงๆไม่ให้เวลาฉันได้ตัดสินใจเลยรึ ) ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อสิ้นเสียงก็มีชายดูมีอายุสวมชุดสีขาวแว๊บออกมาจากศาลสีขาวหลังใหญ่นั่นแล้วออกมายืนคุยกับไอล่าเหมือนปู่กับหลานคุยกัน เขาปลายตามามองผมอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปคุยกับไอล่าต่อ “ ตัดสินใจอะไรกันคะนี่คุณลูเซียโนประธานบริษัทค่ะ ” ( หืม แล้วทำไมถึงได้มาอยู่สภาพนี้ได้เล่า ) “ เรื่องมันยาวค่ะ ไว้หนูจะมาเม้าส์ให้ฟังวันหลังนะคะ ” ( โฮะๆ ตามใจเราเถอะ ส่วนคุณขอบใจมากนะที่ย้ายที่สูบบุหรี่ออกไปที่อื่นให้น่ะ แค่ควันธูปก็เวียนหัวจะแย่แล้ว ดันมีควันบุหรี่เข้ามาอีก เจ้าที่ก็มีหัวใจนะ ) ( ครับ ) “ ไปค่ะบอส เดี๋ยวคุณธวัธชัยวีนฉันเอา ” ผมก้มศีรษะให้ชายชุดขาวที่เรียกว่าเจ้าที่เบาๆหนึ่งครั้งก่อนจะเดินตามร่างเล็กเข้าไปในบริษัทของตัวเอง อ่า เกือบสี่เดือนแล้วสินะที่ผมไม่ได้เข้ามาที่นี่เลย “ พี่แอ้มคะคุณธวัธชัยล่ะคะ ” “ พี่พาไปรอบนห้องประชุมแล้วล่ะ เธอรีบขึ้นไปดูแลเถอะ ” “ ค่ะ ขอบคุณพี่แอ้มมากนะคะ ” ตึก ตึก ตึก ( ทำไมต้องดูแล เธอเป็นลูกค้าสัมพันธ์ไม่ใช่หรอ ) “ ก็นั่นน่ะสิคะ ฉันก็อยากทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องดูแลคู่ค้าขนาดนี้ ” ( คือ ) “ ก็บอสบรีฟมาว่าต้องทำแบบนี้เองนี่คะ แรกๆก็แค่รับรองปกติ พอบอสเอ่ยปากว่าให้ดูแลเป็นพิเศษพวกคู่ค้าก็มักจะเรียกร้องขอให้รับรองมากขึ้น พอพวกเราไม่ไปรับรองก็อ้างว่าจะไม่ร่วมทุนด้วย ” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วจ้องหน้าผมอย่างเครียดแค้น แต่ว่าผมไม่เคยออกนโยบายให้คนของผมไปบริการคนอื่นแบบนั้นเลยนะ คงจะเข้าใจผิดกันไปเองมากกว่า แต่ถ้าจะหาคนผิดคนนั้นก็คงเป็นผมเองที่ไม่ชี้แจงให้ชัดเจน ไอ้พวกแมลงวันไม่เจียมตัว คิดหรอว่าขาดพวกมันไปบริษัทผมจะล้มละลาย ต่อให้ผมเก็บมันซะวันนี้ก็ยังไม่ส่งผลอะไรกับผมเลยด้วยซ้ำ ( ดูท่าเธอจะไม่กลัวฉันเลยนะไอล่า ) กึก “ ฉะฉันลืมตัวค่ะบอส ขอโทษค่ะ ” ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนได้ยินเสียงที่ติดจะดุของผม แถมยังหันมายกมือไหว้ขอโทษอีกต่างหาก ใครเห็นคงว่าแปลกที่เธอยืนยกมือไหว้อากาศในลิฟต์ของบริษัท ติ๊ง “ มาค่ะ ” เธอเดินนำผมไปยังห้องประชุมที่เวลาเจมส์ต้องคุยงานแทนผมมักจะใช้ห้องนี้เป็นประจำ เธอแนะนำเหมือนลืมไปเลยว่าผมเป็นเจ้าของบริษัทนี้ ก็อก ก็อก ก็อก “ ขออนุญาตนะคะ ” “ เชิญครับ ” “ อ่า ไอล่าคนสวย หนูไปไหนมาคะ ผมรอคุณตั้งนาน ” “ ขอโทษด้วยนะคะพอดีไอล่าไปทำธุระส่วนตัวมาน่ะค่ะ ” “ ไม่ใช่แอบไปหาหนุ่มๆนะ ” “ แหม่ไม่มีหรอกค่ะคุณธวัธชัย ” “ มาดูแลผมอย่างเดี๋ยวอย่างที่ผมบอกตั้งแต่แรกหนูก็คงไม่ต้องมาทำงานเหนื่อยอย่างนี้หรอกนะ ” ( อะแฮ่ม ) “ อะแฮ่ม เริ่มกันได้รึยังครับ ” ทำดีมากเจมส์ ผมขัดใจตั้งแต่สายตาที่มันมองคนของผมแล้ว ไหนจะน้ำเสียงนั่นอีก มาเสนออะไรคนของผมไม่เข้าเรื่อง ยัยจิ๋วนี่เป็นพนักงานของผมกล้าดียังไงมาดีลไปเป็นเด็กเลี้ยง แล้วไอ้น้ำเสียงกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปกระทันหันของยัยนี่อีก พูดกับผมแทบจะไม่เห็นหัวทีกับไอ้แก่นี่เสียงอ่อนเสียงหวานทำเป็นยิ้มออดอ้อน แล้วผมหงุดหงิดอะไรวะ ไอล่าเป็นคนสวย จัดว่าสวยมากๆจนเป็นดารานักแสดงได้เลยด้วยซ้ำ หุ่นก็ดีมากในแบบที่ใครๆก็ต้องอิจฉา ผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ก็มีซื้อกินบ้างแบบปะปลาย สิ่งถ้าเจอคนสวยก็ยิ่งน่าเล่นด้วย แต่ไม่อยากเชื่อว่าเธอมาทำงานที่บริษัทผมตั้งแต่ฝึกงานแต่กลับรอดพ้นสายตาของผมไปซะได้ การคุยงานของเจมส์กับไอ้แก่นั่นผ่านไปได้ด้วยดี เจมส์ทำงานเก่งสมกับเป็นคนสนิทของผม แม่ของเจมส์ก็เป็นคนสนิทของแม่ผมเช่นกัน เราอายุไล่เลี่ยกันและโตมาด้วยกัน ไม่แปลกที่ผมกับมันจะสนิทกันแล้วไว้ใจกันมาก ส่วนไอล่าก็ทำหน้าที่แค่คอยเสิร์ฟน้ำ กาแฟ ขนม ไอ้เวรนี่ทุกครั้งที่ไอล่าส่งของให้ มันต้องเนียนแอบแตะเนื้อต้องตัวเธอตลอด ไอ้ยูนิฟอร์มนี่ใครมันออกแบบวะ นมยัยนั่นแทบจะทะลักออกมาทิ่มตาไอ้แก่นั่นแล้ว “ งั้นวันนี้พอแค่นี้นะครับ เอาตามที่เราตกลงกันไว้ในสัญญา ” “ ได้ครับ หนูไอล่าลงไปส่งผมที่รถด้วยนะครับ ” “ เอ่อ ขอโทษด้วยนะคะคุณธวัธวัย พอดีหนูมีเรื่องจะปรึกษาคุณเจมส์ หนูให้พี่แอ้มมารอส่งท่านแทนแล้วค่ะ ” หมับ “ ก็ได้ครับๆ รอบหน้าห้ามเบี้ยวผมนะ ” ( มันจะมากเกินไปไหมไอล่า ) “ ค่ะคุณธวัธชัยเดินทางกลับดีๆนะคะ ” “ ครับคนสวย ” ปึ้ง “ เห้อ ” “ ไง คุณมีอะไรจะปรึกษาผม ” “ เอ่อคือว่า ” เธอเหล่ตามองผมเหมือนขอความช่วยเหลือแต่ผมจะพูดไรได้ล่ะ ผมก็เป็นแค่วิญญาณ “ ถ้าไม่มีก็เชิญครับ ผมมีงานอื่นที่ต้องคำ ” “ คุณเจมส์เชื่อเรื่องผีไหมคะ ” ( หึ ) End L Talk