ไม่นานเสียงเอะอะโวยวายก็ดังลั่นมาจากทางเข้าร้าน จนฉันกับแบมแบมต้องชะงักหันไปมองพร้อมกัน
“โอ้โห…ร้านหมูกระทะธรรมดา ทำไมคนแน่นขนาดนี้วะ!” เสียงแจมดังมาแต่ไกล เรียกสายตาคนในร้านให้หันมามองเป็นตาเดียว
“แล้วทำไมต้องตะโกนให้โลกรู้ด้วยเนี่ย แจม…” ฉันบ่นพึมพำ แต่เหมือนเธอจะไม่ได้ยิน เพราะมัวแต่หันไปเถียงกับใครบางคน
“แล้วเธอจะพูดเสียงดังทำไม คนอื่นหันมามองหมดแล้ว” เสียงทุ้ม ๆ ของ พี่เจเจ ดังตามมาติด ๆ พร้อมใบหน้าที่ดูจะหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะเดินตามแจมเข้ามา
แจมหันขวับไปมองพี่เจเจทันที ก่อนจะทำหน้ามู่ทู่ “หุบปากไปเลย! ใครใช้ให้มารับก็ไม่รู้ น่าเบื่อ เหม็นขี้หน้า!”
คำพูดยังไม่ทันจบ พี่เจเจก็ตีหน้านิ่ง พร้อมเอ่ยเสียงเรียบที่เหมือนจะกวนประสาทกลับไป “พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยเถอะ อยากให้ไอแทนมันรู้มั้ยว่า”
ยังไม่ทันพูดจบ แจมก็รีบโผเข้าไปปิดปากพี่เจเจแบบสายฟ้าแลบ “หยุดพูดเลยพี่! ห้ามพูดอะไรทั้งนั้น!” เธอ
