“บีกี่นี่สีดำ”

หลังจากพนักงานแยกตัวออกไป พี่แทนไทหยิบคีย์การ์ดออกมาแจกให้ทุกคน “อ่ะ คีย์การ์ด เลือกเอาว่าจะอยู่ห้องไหน ส่วนกูเอาห้องนี้แล้วกัน” เขาพูดพลางชูคีย์การ์ดขึ้น ก่อนจะดึงข้อมือฉันไปยังห้องของเขา พอประตูห้องถูกปลดล็อคด้วยคีย์การ์ด พี่แทนก็จับมือฉันแล้วพาเดินเข้าไปในห้อง “พี่แทน พี่ดึงนุ่นมาทำไมเนี่ย” ฉันถามเสียงตื่น ๆ พลางมองรอบ ๆ ห้องที่ตกแต่งเรียบหรูและกว้างขวาง “เอ้า ก็พี่อยู่ห้องนี้ เธอก็ต้องอยู่ห้องนี้สิ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ “ใครบอก มาเที่ยวแบบนี้ต้องอยู่กับเพื่อนสิ” ฉันเถียงกลับ ทำหน้าตาขึงขังแต่ก็อดเขินไม่ไหวเมื่อเห็นเขายืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ พี่แทนยิ้มมุมปาก ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผะผ่าวที่ปะทะแก้ม “ก็พี่อยากอยู่กับเธอไง” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ลูบคีย์การ์ดในมือเบา ๆ เหมือนจะย้ำความเป็นเจ้าของ “ไปอยู่บ้านเธอ พี่ก็ได้แต่นอนอยู่ในห้องรับแขก