“จะพอแค่นี้หรือจะไปต่อ”

“คิดเรื่องพี่แทนหรอ” น้ำหวานเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ทำไม หรือมึงหมายถึงเรื่องที่พี่แทนยังไม่ขอมึงคบ” แจมถามต่อ “อืม… ทำไมว่ะ เขาไม่ยอมขอกูคบ แล้วก็ไม่ตอบรับคำขอของกูด้วย บ้างทีกูก็ไม่เข้าใจเขาวะ” ฉันตอบ พลางมองผืนน้ำทะเลที่สะท้อนแสงอาทิตย์ร่วงโรยอย่างครุ่นคิด “บางที… เขาอาจจะรอขอมึงวันดีๆ อยู่ก็ได้นะ” เมย์เอ่ยเสียงเบา พลางมองฉันด้วยแววตาเป็นห่วง “ช่างมันเถอะ กูว่ากูจะพอละ ขี้เกียจตามแล้วว่ะ” ฉันพูด พลางก้มมองผืนน้ำทะเลที่เริ่มสะท้อนแสงส้มอ่อนของพระอาทิตย์ตก เสียงคลื่นซัดเบาๆ ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “เดี๋ยวอีนุ่น มึงต้องใจเย็นๆ ก่อน พี่แทนเขาออกจะรักมึงขนาดนั้น” แจมเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ก็แฝงรอยยิ้ม ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดหน่อย “ไม่หรอก… เขาอาจจะแสดงออกแบบนั้น แต่จริงๆ ข้างในอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้” ฉันตอบ พลางถอนหายใจยาว พยายามเก็บความรู้สึกวูบไหวไว้ “มึงเป็นน