เช้ามืด…
เสียงเคาะประตูบ้านพักดังขึ้นอย่างจังหวะชัดเจน ทำให้ฉันสะดุ้งตื่น หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตกใจและความงัวเงีย ฉันลืมตา มองไปรอบ ๆ ห้องที่ยังมืดสนิท
ไม่มีใครลุกขึ้นมาแม้แต่คนเดียว ความเงียบของบ้านไม้ผสมกับเสียงลมพัดผ่านใบไม้ข้างนอก ทำให้บรรยากาศทั้งเงียบสงัดและแปลกประหลาดไปพร้อม ๆ กัน
ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูนาฬิกา
04 : 44 น.
ฉันละสายตาจากหน้าจอ แล้วเลื่อนมองประตูบ้านพักด้วยความสงสัย…
“เวลานี้ยังมีใครมาเคาะประตูบ้านพักด้วยหรอ?”
เสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความมืดภายในห้องเหมือนถูกขยายให้ลึกกว่าเดิม แสงจาง ๆ
จากหน้าต่างที่ถูกปิดม่านเพียงครึ่งเดียวสาดเข้ามา ทำให้เงาของประตูดูเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลัง
ฉันกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้อง ลมเย็นพัดเข้ามาเป็นระยะ ๆ ทำให้ขนลุกซู่ทุกครั้งที่มันสัมผัสผิว
การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของผ้าม่านและเสียงไหวของกิ่งไม้ข้างนอก ท
