แค่ก ๆ
เสียงไอแหบพร่าของพ่อดังขึ้นจากทางประตูห้อง ทำให้ฉันกับพี่แทนไทสะดุ้งไปทั้งคู่ ร่างทั้งสองรีบผลักตัวออกจากกันทันที ใจฉันเต้นแรง
มือยังสั่นเล็กน้อยจากความตกใจ ขณะที่พี่แทนไทยืนตัวตรง ริมฝีปากกดแน่น ดวงตายังคงมองฉันนิ่ง ๆ ราวกับสั่งให้ฉันสงบใจลง
“งั้น…เดี๋ยวพี่ไปซื้อชาเขียวให้ เธอนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”
ฉันพยักหน้าเบา ๆ รู้สึกแก้มร้อนขึ้นเล็กน้อย มือก็กุมผ้าห่มไว้แน่น
ขณะที่พี่แทนไทยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากห้องรับแขกด้วยท่าทางมั่นใจเหมือนเจ้าของบ้าน ฉันเห็นพ่อเดินขึ้นมาที่ชั้นสองพอดี สายตาเข้ม ๆ ของท่านจับจ้องมาที่ฉันและพี่แทนทันที
“มันจะไปไหนละ ไหนว่าจะอยู่ดูแล?” พ่อถามเสียงเข้ม พลางเดินสวนกับพี่แทน
ฉันรีบตอบทันทีด้วยน้ำเสียงกระแอมเล็กน้อยแต่มั่นใจ
“พี่แทนไปซื้อชาเขียวให้ เดี๋ยวก็กลับค่ะ”
พ่อยังคงมองด้วยสายตาประเมิน
“แล้วนี่จะไปค่ายอาสาอะไรนั้นไ
