“ตบคน”

อาทิตย์ก่อนไปค่ายอาสา… ตอนนี้ข้อมือและข้อเท้าของฉันหายดีแล้ว แต่ก็ยังมีบางครั้งที่เวลาเดินเยอะ ๆ หรือถือของหนัก ๆ จะรู้สึกเจ็บเล็กน้อยอยู่บ้าง แต่พอทนได้ เพราะตลอดสามวันที่ฉันลา และรวมวันเสาร์-อาทิตย์ พี่แทนไทอยู่ดูแลฉันไม่ห่างไปไหนเลย จนหลัง ๆ พ่อฉันเริ่มใจอ่อนลงบ้าง เริ่มยอมให้พี่แทนไทเข้ามาใกล้และดูแลฉันบ้างในบางเวลา แถมพี่แทนไทก็ไม่ได้กลับบ้านเลย อยู่บ้านฉันตลอดสามวันสามคืน จนพ่อเริ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงครึ่งห่วง ครึ่งหงุดหงิด “เมื่อไรจะกลับ บ้านไม่มีอยู่หรือไง” พ่อถาม ขณะยืนอยู่หน้าห้องรับแขก มองพี่แทนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย พี่แทนไทยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย มือกอดอกเล็กน้อย ก่อนจะตอบน้ำเสียงมั่นคงแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง “นุ่นหายเมื่อไร ผมถึงจะกลับบ้านครับ” พ่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยท้วง “นุ่นมันก็ดีขึ้นแล้วนิ เดินได้ปกติแล้วด้วย” เขาเงยหน้ามองนุ่นอย่างรวดเร็ว