“แล้วพรุ่งนี้คุณจะจัดงานวันเกิดให้ปั้นหยารึเปล่า”
“จัดค่ะ แต่ก็คงต้องฉลองกันสองคนแม่ลูก เพราะปกติทุกปี จะมีตายาย ลุงก้อง แล้วก็เพื่อนๆที่เป็นเด็กๆแถวบ้าน มาร่วมงานค่ะ”
หึ ลุงก้อง อย่างนั้นหรือ ปีนี้และปีต่อๆไป จะมีแค่ลุงปัถย์ เท่านั้น
“ปั้นหยาครับ ลุงปัถย์ขอร่วมงานวันเกิดของหนูด้วยคนได้หรือเปล่า”
“ได้สิคะ ปั้นหยามีเค้กเจ้าหญิงด้วย ใช่ไหมคะ แม่ขา”
“จ้ะลูก แม่สั่งที่โรงแรมทำเค้กเจ้าหญิงไว้ให้ลูกแล้ว”
สองแม่ลูกกอดและหอมแก้มกันเสียยกใหญ่ สาวน้อยปั้นหยาช่างน่ารักและขี้อ้อนเสียจริงๆ เห็นทีเขาต้องไปหาซื้อของขวัญในแบบที่สาวน้อยคนนี้ปลื้มมาให้เสียแล้ว เพราะเขาก็อยากได้การกอดและหอมแก้มขอบคุณจากสาวน้อยคนนี้เหมือนกัน
เมื่อกลับถึงห้องพัก ปรมัตถ์ก็ยังคงเกาะติดสองแม่ลูกแจไม่ยอมไปไหน ไม่ว่าเธอจะเอ่ยปากไล่อย่างไรก็ตาม
“คุณกลับห้องไปได้แล้วค่ะ คุณปัถย์”
“ผมจะอยู่ที่นี่ นอนห้องนี้”
“ไม่ได้ คุณจะมาอ
