มัลลิกาหันไปมองรอบๆ ตัวด้วยความประหลาดใจ เมื่อรถที่หล่อนนั่งออกมากับนาเดียนั้นไม่ได้มุ่งหน้าเข้าไปในเมืองอย่างที่หล่อนคิดเอาไว้ แต่กลับไปในทิศทางที่แตกต่างออกไป ซึ่งหล่อนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ไหน เพราะหล่อนไม่ได้คุ้นเคยกับลุยเซียนาเลย
“นี่เราจะไปไหนกันหรือคุณนาเดีย”
“ไปทำธุระของฉันก่อนน่ะค่ะ อีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว”
ผู้หญิงที่นั่งตัวตรงข้างคนขับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก และนั่นมันก็ทำให้มัลลิกาใจคอไม่ค่อยดีนัก หล่อนยังคงหันไปมองรอบๆ ตัวด้วยความระแวง
“แต่แถวนี้มันเปลี่ยวมากเลยนะ คุณนาเดียมีธุระอะไรแถวนี้เหรอ”
ไม่มีคำตอบจากนาเดีย มีแต่เสียงหัวเราะหึหึในลำคอของเจ้าหล่อนเท่านั้นที่ดังออกมา มัลลิกากำมือแน่น หล่อนมองไปที่ลุงคนขับรถ แล้วก็ใจชื้นขึ้นมา เพราะนาเดียคงไม่กล้าทำอะไรหล่อนหรอกหากมีบุคคลที่สามร่วมอยู่ด้วย
“เปลี่ยวสิคะดี ฉันชอบ...”
รถยังคงมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าเข้าไปตามทาง
