เมืองไทย
“ไม่ได้เจอกันหกเดือน โตขึ้นจนผิดหูผิดตา จ้ำม่ำจนเทียดอุ้มจะไม่ไหวแล้ว” แทนไทเชยชมลื่อวัยหกเดือนที่อ้วนท้วนจ้ำม่ำแตกต่างจากที่เจอกันเมื่อหกเดือนก่อน จาฟาร์ส่งเสียงอ้อแอ้ยิ้มสดใสทักทายอย่างไม่รู้สึกว่าแปลกหน้า
“นั่นสิ เทียดอุ้มจะไม่ไหวแล้วเนี่ย ล่ำเหมือนพาฝันตอนเด็กๆ เลยนะคะพี่ขิง” พรพระพายว่า ออกแรงอุ้มยกหนูน้อยปาลินไปให้เทียดขิงได้อุ้มบ้าง
“นั่นสิ ปาลินน่าเอ็นดูเหมือนหม่าม้าเลยเนอะ”
“ไอ้แทนเมื่อไรจะให้กูอุ้มจาฟาร์บ้าง อุ้มนานแล้วนะมึง” อรรถพันธ์ทักท้วงเมื่อแทนไทไม่ส่งจาฟาร์มาให้ตนอุ้มสักที
“เทียดอรรถพูดไม่เพราะเลย จาฟาร์ให้เทียดแทนอุ้มดีกว่า เดี๋ยวจะติดนิสัยไม่ดีเนอะ”
“พี่แทน ให้พี่อรรถอุ้มบ้างสิคะ” พรพระพายว่า
“อ่ะๆ จาฟาร์ให้เทียดอรรถอุ้มบ้างนะครับ เดี๋ยวจะมีคนแก่ขี้แยร้องไห้ไปเสียก่อน” แทนไทยอมให้อรรถพันธ์ได้เชยชมลื่อบ้าง เขาก็ไม่ได้คิดจะจริงจังไม่ให้อุ้ม ก็แค่อยากแกล้
