“ถ้าตาปุณณ์กับยายนาวว่าง มาหาจิวเจ๋ออีกนะครับ” เด็กชายตัวน้อยถูกโอบอุ้มด้วยแขนแข็งแรงของคนที่เรียกว่าตา เสียงใสของเด็กน้อยเศร้าสร้อยเมื่อถึงเวลาต้องจากลา
“ได้เลยครับ วันหลังตาจะพาน้ามาวิน น้าญาณิน น้าคามิน น้าภาคิน น้องของหม่าม้ามาหาจิวเจ๋อด้วย”
“จิวเจ๋อจะรอนะครับ จิวเจ๋ออยากมีครอบครัวใหญ่ๆ”
“แล้วถ้าจิวเจ๋อปิดเทอม ยายกับคุณตามารับไปเที่ยวบ้านหม่าม้าที่เมืองไทยนะคะ จิวเจ๋อจะได้เจอกับคุณเทียดกับคุณทวดด้วย”
“ครับยายนาว”
“พาฝันดูแลตัวเองนะลูก แล้วแม่กับคุณพ่อจะมาหาใหม่”
“ถึงแล้วโทรหาพาฝันด้วยนะคะ” นาวสวมกอดด้วยความรักของลูกที่มีต่อคนเป็นแม่
“แล้วอย่าดื้อ อย่าเอาแต่ใจ จนอาฟลินต์ต้องปวดหัวนะ”
“พาฝันไม่ดื้อซะหน่อย พาฝันโตแล้วไม่ทำให้ฟลินต์ปวดหัวแล้วค่ะ”
“ปวดหัวยิ่งกว่าเดิมละไม่ว่า” ปุณณ์พูดเสียงพึมพำ แม้แต่จิวเจ๋อก็ฟังไม่ได้สรรพ
ปุณณ์ว่าอะไรนะ”
“ปุณณ์บอกว่าใกล้เวลาแล้ว พ่อกับคุณแม
