“ขอบคุณนะคะอาเสือ” หนูบียื่นหมวกกันน็อกคืนให้อาเสือหลังจากลงจากรถมายืนอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว
อาเสือปล่อยมือจากแฮนด์รถ เขายืดตัวนั่งตรง เปิดหน้าหมวกกันน็อก และรับหมวกกันน็อกที่เธอยื่นมาให้มาถือไว้
“วันนี้เลิกกี่โมงครับ”
“ห้าโมงเย็นค่ะ อาเสืออย่าลืมมารับบีนะคะ”
“ไม่ลืมแน่นอนครับ อาไปก่อนนะครับเด็กดี”
“ค่ะ” หนูบีบอกแล้วยิ้มหวานสดใส ยิ้มของเธอทำให้ใจของคนมาส่งแกว่ง เขาอยากดึงเธอมากอดแล้วจุ๊บเหม่งสักที แต่ก็ต้องหักห้ามใจ เพราะที่นี่คือมหาวิทยาลัย มันไม่เหมาะสม
อาเสือของหนูบีรีบตัดใจจากใบหน้าหวานแสนน่ารัก เขาถอนหายใจแรง ก่อนจะหันไปจับแฮนด์รถและขับออกไป
หนูบีโบกมือตามหลังอาเสือ เธอยืนมองส่งเขาจนลับสายตาก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ใต้ตึกของคณะ
“ใครมาส่งอะบี อาเสือหรืออาช้าง” นิดหน่อยเพื่อนในกลุ่มเดียวกันถามพลางชะเง้อคอมองตามรถอาเสือ
“อาเสือจ้ะ” หนูบีตอบแล้วนั่งลงข้าง
