บทที่ 7 กินข้าวตอบแทน

Rrrrr Rrrrr เสียงมือถือราคาแพงของลีอาร์ดังขึ้น “หึ!!!” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอตาคมจ้องมองสายที่โทรเข้ามาด้วยรอยยิ้ม อาโนว์ที่นั่งลุ้นอยู่ด้วยอดที่จะยิ้มตามเจ้านายไม่ได้ “รับสิครับนาย” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยบอก “ครับ” ลีอาร์กดรับสาย คนที่โทรมาเงียบไปทันทีหลังจากได้ยินเสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย “เออ สวัสดีค่ะ” น้ำฝนงงอยู่ไม่น้อยที่สายนั้นมันเป็นเสียงของผู้ชายเพราะร้านผ้าที่เธอดิวเอาไว้เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย “ครับ” ลีอาร์แค่อยากจะแกล้งเพราะจะดูว่าอีกคนจะทำยังไงหรือเธอจะร้อนรนอยากรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร “ใช่ร้านผ้าที่คุยกันไว้ไหมคะ” น้ำฝนไม่รอช้าเธอเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยออกไป “หึ!“ ลีอาร์หัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดูเธอคงสงสัยน่าดูว่าตัวเองกำลังคุยกับใครอยู่ ”คุณใจดำมากนะครับผมจ่ายค่าเหล้าให้คุณคืนนั้นตั้งหลายบาทจะไม่ขอบคุณผมสักคำเลยเหรอ“ ลีอาร์ถึงเวลาได้คุยกับคนสวยจริง ๆ เขาก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย ทั้งชีวิตโตมาถึงอายุ 30 ปียังไม่เคยจีบใครเลยสักครั้งแค่เขาสบตาผู้หญิงก็ต่างตราหน้ากันเข้ามาหาเขาแล้ว ”ห๊ะ!! นี่คุณไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนคะ“ น้ำฝนร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ลีอาร์ได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในสายเหมือนว่าเธอกำลังควานหาอะไรบางอย่าง ซึ่งน้ำฝนกำลังหานามบัตรใบนั้นก่อนที่เธอจะมองไปยังเบอร์บนนามบัตรซึ่งมันคือเบอร์เดียวกันกับที่เธอคุยอยู่ตอนนี้ ”นี่คุณ ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน“ เธอถามขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงดูไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบัง ”ไม่ยากหรอกครับแค่เบอร์“ ลีอาร์เอ่ยบอกทำให้อาโนว์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยต้องหันไปมองหน้าเจ้านาย`กูว่าเดี๋ยวโดนด่า`อโนว์ได้แต่คิดในใจจะจีบเขาแต่ไปพูดกวนเขา ”คุณจ่ายไปเท่าไหร่บอกมาสิค่ะ เดี๋ยวฉันโอนคืน“ น้ำฝนเอ่ยขึ้น ”ผมไม่อยากได้เป็นเงินครับ“ เงินแค่หมื่นกว่าบาทเขาไม่ได้อยากได้แต่เขาอยากได้อย่างอื่นมากกว่า ”งั้นก็ขอบคุณนะคะที่จ่ายให้โดยที่ฉันไม่ได้ร้องขอ“ คงเป็นคำขอบคุณสินะที่เขาอยากได้ไม่งั้นคงไม่ลงทุนหาเบอร์และโทรมาทวงเธอแบบนี้ ”เขาบอกว่าขอบคุณที่จ่ายให้โดยไม่ได้ร้องขอคืออะไรวะ“ ลีอาร์ยกมือถือออกจากหูและเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทด้วยความไม่เข้าใจ ”เขาด่าว่านาย เสือก!! ครับ“ อาโนว์รีบเอ่ยบอกทันทีและเน้นคำตรงคำเสือก ลีอาร์บดกรามแน่นด้วยความหมั่นเขี้ยวนี่คุยกันครั้งแรกก็ด่าว่าเขาเสือกเลยงั้นเหรอ ”คำขอบคุณผมก็ไม่อยากได้ครับมันนานเกินกว่าจะมาขอบคุณกันตอนนี้“ เธอกล้าด่าเขาวันนี้เธอจะต้องรับผิดชอบ ”นี่คุณอันนั้นก็ไม่เอา อันนี้ก็ไม่ได้แล้วจะโทรมาทำไมคะ“ “ไปกินข้าวกับผม” ลีอาร์เอ่ยขึ้นเขาไม่ได้แกล้งชวนแต่เขาชวนจริงและเขาจะต้องบังคับให้เธอไปกับเขาให้ได้ในวันนี้ “ไม่ค่ะ เราไม่ได้รู้จักกันฉันไม่ไป” น้ำฝนไม่รอช้าที่จะปฏิเสธเขาออกไป “ไม่ไปแล้วจะรู้จักเหรอครับ” “นี่คุณฉันไม่ได้อยากรู้จักคุณ ถ้าพูดไม่รู้เรื่องฉันจะวางนะคะ” “ถ้าคุณวางผมจะบุกไปหาคุณถึงห้อง แค่เบอร์ส่วนตัวของคุณผมยังหามาได้เลยที่อยู่ของคุณมันก็ไม่ยาก” “นี่!!” น้ำฝนเอ่ยเสียงดังใส่โทรศัพท์ “แค่ไปกินข้าวครับ ผมไม่ได้จะพาคุณไปฆ่า” “ที่ไหนว่ามาสิคะ“ เธอตัดสินใจไปตามคำชวนเพราะรำคาญอีกอย่างไม่อยากเป็นหนี้กันไปถึงชาติหน้าเธอเลยเอ่ยถามสถานที่กับเขาไป ”เดี๋ยวผมไปรับคุณเอง“ ลีอาร์เอ่ยบอกทำให้คนในสายเงียบไปราวกับว่าเธอกำลังใช้ความคิด ”ไม่ต้องค่ะ ไปใกล้ ๆ แถวนี้ร้านxxx“ น้ำฝนไม่กล้าที่จะไปกับคนแปลกหน้าเพราะเธอเองก็ไปอยู่ต่างประเทศมานานไม่ค่อยคุ้นกับที่นี่เท่าไหร่นักแต่ร้านที่จะไปก็ค่อนข้างที่จะหรูหรา อาหารอร่อยไปเลี้ยงข้าวเขาคืนให้มันจบ ๆ ไป ”คุณจะไปก็ไปไม่ไปก็แล้วแต่เพราะฉันสะดวกที่นี่“ น้ำฝนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ”ครับเอาแบบนั้นก็ได้“ ลีอาร์ตัดสินใจเอาในสิ่งที่เธอต้องการ เพราะฟังจากน้ำเสียงแล้วดูท่าจะเอาจริงไม่ไปจริง เธอกดตัดสายเขาไปทันทีก่อนที่มาเฟียหนุ่มจะมองสบตากันกับลูกน้อง “ร้านอาหารไทยใกล้ ๆ นี่แน่นอนครับนาย” อาโนว์ชี้ไปยังร้านอาหารใกล้ ๆ คอนโดที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก “นายจะพาเธอไปที่ไหนครับ” อาโนว์ก็อยากจะรู้ว่าเจ้านายจะพาหญิงสาวไปที่ไหนหากนายเขาเป็นคนเลือก “ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมริมแม่น้ำ” ลีอาร์ตั้งใจจะพาเธอไปร้านอาหารหรูแสนโรแมนติกที่คู่รักมักจะควงแขนกันไปสวีทหวาน “โอ้ย นายแค่ร้านตรงนี้ก็ไปให้ได้ก่อนครับ” อาโนว์ร้องเสียงหลงใจร้อนจริง ๆ จู่ ๆ โทรไปหาเขา ชวนเขากินข้าวทั้งที่ยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเขาจะไป “มึงนี่มันกวนตีนไอ้สัส!” “ผมพูดจริงถึงนายจะเจอเธอมา 3 ครั้งแล้วแต่เธอก็ไม่ได้รู้จักนายนะครับ ผู้หญิงไทยเหมือนกับผู้หญิงต่างชาติที่ไหนละครับ” อาโนว์เอ่ยบอกขึ้นผู้หญิงไทยวางตัวดีจะตายไป ดูอย่างเจ้าสาวของนายลีโอสินัดเดทครั้งแรกสาวเจ้าควงแม่มาด้วยเลย “เออวะกูลืมเรื่องนี้กูคงต้องไปปรึกษาไอ้ลีโอมัน“ ลีอาร์นึกขึ้นได้ว่าพี่ชายเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงไทยมันคงจะง่ายขึ้นหากเขาไปขอคำปรึกษาจากพี่ชาย ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งพูดคุยกันในรถลีอาร์ก็เห็นร่างบางที่เขาเฝ้ารอสะพายกระเป๋าเดินออกมาจากคอนโด มือหนารีบเปิดประตูรถลงจากรถทันทีโดยไม่รอให้ลูกน้องมาเปิด สองขายาว ๆ รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาน้ำฝน ทันทีที่น้ำฝนเห็นหน้าเขาเธอหยุดฝีเท้าของตัวเองลงทันทีเรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเขาคือคนที่เธอเจอในห้างวันนี้ เธอตั้งท่าจะเดินหลีกเขาไปแต่ก็ต้องหยุดลงอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของเขา ”เราจะไปกินข้าวกันไม่ใช่เหรอครับ“ ลีอาร์เอ่ยถามพลางยกยิ้มพอใจออกมา ”นี่เป็นคุณเหรอคะที่โทรหาฉัน“ ”ครับ“ ดวงตากลมโตดูงุนงงไม่เข้าใจปนไม่เชื่อจนลีอาร์ต้องส่งนามบัตรของเขาอีกใบให้เธอดู “คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ” “แปลกเหรอแค่เบอร์ยังหาได้ที่อยู่จะไปยากอะไร” ลีอาร์เอ่ยบอกแต่เขาหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปทำให้น้ำฝนอยากด่าเขาใจแทบขาด `ไอ้คนไม่มีมารยาท` แต่เธอก็ทำได้เพียงด่าเขาในใจก็เท่านั้น ”ค่ะ งั้นก็ไปสิค่ะจะได้หายกัน“ น้ำฝนแม้จะยังไม่เข้าใจถึงความบังเอิญนี้แต่เธอก็เลือกที่จะไปเลี้ยงข้าวเขาให้มันจบ ๆ ไปซะ `ในโลกใบนี้มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นมากมายจะคิดอะไรเยอะน้ำฝน`เธอเอ่ยพึมพำและสาวเท้าเดินออกไป ”คุณจะเดินไปเหรอครับ“ ลีอาร์รีบเดินตามเธอไปและเอ่ยถาม ”จะให้นั่งเครื่องไปเหรอคะ ร้านใกล้แค่นี้“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า…. อาโนว์ที่ได้ยินระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น เธอตัวเล็กนิดเดียวกล้าแขวะนายเขาให้หัวเสียเล่น ๆ ได้ นี่แหละน๊าผู้หญิงไทยของแท้ที่นายลีโอมักบ่นเสมอว่าเมียด่าโคตรเก่งและนายเขาก็กำลังจะเจอของจริงเข้าอีกคน ^^