บทที่ 5 แอบดู

-หลังจากกลับจากโรงงานที่ 2- “ไปคฤหาสน์” ลีอาร์ที่นั่งอยู่ด้านหลังคนขับเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิทให้ไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของพ่อพายุ เอี๊ยดดด…. อาโนว์เผลอเตะเบรคอย่างแรงจนรถหยุดกระทันหันด้วยความตกใจ เขาหันไปมองยังเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ “อะไรของมึงกูบอกให้ไปคฤหาสน์บ้านคนสวยของกู“ ”ไม่ครับ ผมไม่พาไป“ อาโนว์สะบัดหน้าหนีและเหยียบคันเร่งอีกครั้งแต่ทว่าเขาต้องตกใจรอบ 2 เมื่อจู่ ๆ ผู้เป็นนายก็เอาปลายกระบอกปืนมาจ่อที่ท้ายทอยของเขา ”ไม่ไปกูยิงมึงทิ้งแน่“ ลีอาร์เอ่ยพูดยิ้ม ๆ ”นายเก็บกระสุนไว้ป้องกันตัวเถอะครับอย่ามายิงผมเล่นเลย“ ทั้งสองสนิทกันมากหยอกล้อกันแรง ๆ แบบนี้จนอาโนว์ชินไปแล้ว อาโนว์ขับรถตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของพ่อพายุซึ่งมันเป็นทางผ่านกลับจากโรงงานอีกแห่งหนึ่งของเขา ไม่นานรถก็มาจอดยังหน้าคฤหาสน์ “นายว่าเธออยู่กับพ่อแม่ที่นี่เหรอครับ” อาโนว์หันไปถามเจ้านายทั้งสองจ้องมองไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ก่อนที่จะมองไปยังคฤหาสน์อีก 2 หลังที่อยู่ติดกัน “นี่เหรออาณาจักรของเพื่อนรักทั้ง 3” ลีอาร์เอ่ยขึ้น เขาได้ข้อมูลมาเพิ่มเติมเรื่องที่ว่าพ่อพายุมีเพื่อนรักอีก 2 คนชื่ออาทิตย์และเมฆ “ครับ คุณอาทิตย์นักธุรกิจด้านอสังหาที่ร่ำรวยติดอันดับเลยนะครับ ส่วนอีกคนชื่อเมฆาเจ้าของโรงเรียนเอกชน มหาลัยชื่อดังที่เขาว่ากันว่าค่าเทอมแพงจนหูตาลาย” อาโนว์เอ่ยบอกเจ้านายออกไป “แล้วบ้านคนที่ชื่อสายลม” ลีอาร์เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ”คุณสายลมส่วนใหญ่จะพักอยู่ที่บ่อนครับ ส่วนลูกชายทั้งสองของคุณพายุดูแลผับดังในเมืองอายุยังน้อยมากแต่ฉลาดปราดเปรื่องมากครับ” “กูต้องไปทำความรู้จักกับใครก่อนดี” ลีอาร์เอ่ยถามลูกน้องเขางงมากที่คนสวยของเขามีเครือญาติเยอะจนเขาไม่รู้จะต้องเข้าหาใครก่อนดี “ไม่ต้องรู้จักกับใครสักคนเลยจะดีกว่าครับ” “มึงนี่ขัดกูทุกเรื่องจริงๆ” ลีอาร์เอ่ยว่าลูกน้องที่ขัดเขาไปซะทุกเรื่องจนเขาเริ่มรำคาญ “ผมเป็นห่วงนะครับพวกเขาอันตรายเกินไปนายเชื่อผมสิ” อาโนว์นึกเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านายเขามากจริง ๆ แต่นายเขาเหมือนจะไม่เข้าใจเขาเลย “เข้าไป” ลีอาร์ไม่คิดสนใจลูกน้องปอดแหกของตัวเองแต่เขากลับสั่งให้อาโนว์ขับรถเข้าไปในคฤหาสน์หน้าตาเฉย “นายครับผมขอละครับเราแค่แอบดูก็พออย่าเข้าไปเลยนะครับ” อาโนว์หันไปบอกเจ้านายอีกครั้งแค่แอบดูอยู่หน้าบ้านเขาก็เสียวหัวจะตายแล้วนี่เจ้านายจะให้เขาขับเข้าไปในคฤหาสน์เลยบุกรุกบ้านเขาไม่พอจะไปสอยลูกสาวเขาอีก “มึงจะปอดแหกอะไรขนาดนี้” ลีอาร์เอ่ยถามลูกน้องเขาจ้องมองลูกน้องอย่างเอาเรื่อง “ผมไม่ได้ปอดแหกแต่ผมไม่อยากให้นายไปมีเรื่องกับพวกเขา ถ้าเรามีเรื่องกับพวกเขาเราจะอยู่ที่นี่ลำบากนะครับนาย“ เป็นอีกครั้งที่อาโนว์บอกแบบนี้ออกมา ที่เขาพูดมันเรื่องจริงทุกอย่างมาอยู่ที่นี่จะมีเรื่องกับใครก็ได้นอกจากครอบครัวนี้แต่ทว่า… ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ในรถนั้น ก๊อก ! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูรถก็ดังขึ้นอาโนว์หันไปมองเห็นเข้ากับร่างหนาของของชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดสีดำหน้าตาดูโหดเหี่ยมพร้อมบวกซะเหลือเกิน อาโนว์กดปุ่มลดกระจกรถลง “ขอโทษนะครับผมเห็นพวกคุณมาจอดนานแล้วไม่ทราบว่าจะไปไหนเหรอครับ” คนดูแลของคฤหาสน์พ่อพายุเดินออกมาถามเขาสังเกตุเห็นรถหรูคันนี้จอดอยู่นอกรั้วนานแล้วจนต้องเดินออกมาถาม บริเวณนี้ไม่มีบ้านคนอื่นอยู่เลยนอกจากคฤหาสน์ทั้ง 3 หลังของพ่อๆและอีกไม่ไกลก็เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่อีกหลังของคุณพ่อ พ่ออาทิตย์หากใครจะมาก็ต้องเป็นคนรู้จักเท่านั้น “อ๋อ เปล่าครับพอดีผมขับรถเข้ามาผิดซอย” อาโนว์รีบเอ่ยบอกคนด้านนอกตาคมจ้องมองไปยังอาวุธประจำตัวที่เหน็บอยู่ข้างเอวสอบของชายชุดดำ แค่คนดูแลยังมีอาวุธพกติดกายขนาดนี้แล้วเจ้าของบ้านจะไปเหลืออะไร คนของคฤหาสน์พยักหน้ารับรู้อาโนว์รีบปิดกระจกรถและขับรถออกไปจากซอยนั้นทันที “มึงนี่มัน…” ลีอาร์หงุดหงิดหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่ลูกน้องเอาแต่กลัวจนเขาไม่ได้เข้าไปในบ้านหลังนั้นเลย “นายก็ต้องใจเย็น ๆ หน่อยนะครับไม่ใช่จู่ ๆ จะบุกมาบ้านเขาแบบนี้นอกจากจะไม่ได้ลูกสาวเขาแล้วนายอาจจะได้ลูกปืนกลับไปด้วย” อาโนว์เอ่ยขึ้นนายเขาใจร้อนแบบนี้เสมอ เข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าสิมีหวังเป็นศพออกมาแน่ รถหรูขับตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ลีอาร์คิดหาวิธีตลอดทางจนถึงบ้านว่าทำยังไงเขาถึงจะรู้เรื่องราวของคนสวยของเขาดี ทำยังไงถึงจะรู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหนกันแน่ รถจอดสนิทแล้วเจ้านายของเขายังนั่งนิ่งไม่ยอมขยับตัวจนอาโนว์ “นายจะนอนในรถเหรอครับ” อาโนว์เอ่ยถามอย่างกวน ๆ จนลีอาร์ตั้งท่าจะยกขาถีบขัดใจเก่ง กวนบาทาเก่ง ร่างหนาลงจากรถก็เห็นเข้ากับหลานสาวแม่บ้านที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ ลีอาร์กระตุกยิ้มเมื่อเขานึกอะไรขึ้นได้ “ไปหาเบอร์บ้านคนสวยของกูมา 10 นาทีต้องได้เรื่องถ้าไม่ได้กูจะส่งมึงกลับ” ลีอาร์เอ่ยบอกลูกน้อง อาโนว์ก้มหน้ารับคำแล้วไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที แค่หาเบอร์ง่าย ๆ ไม่เสี่ยงอันตรายด้วยอันนี้เขาไม่ขัด 10 นาทีผ่านไป “เบอร์ครับนาย” อาโนว์เดินเข้าไปหาเจ้านายในห้องรับแขกพร้อมกับเบอร์บ้าน 02 ของคฤหาสน์พ่อพายุ “ไปเรียกทรายมา” “ครับ” อาโนว์เดินออกจากห้องไปเรียกหลานแม่บ้านไม่นานทรายก็เดินเข้ามาในห้องรับแขก ”โทรไปหาเบอร์นี้แล้วถามหาน้ำฝนเธอต้องแกล้งว่าเป็นเพื่อนของน้ำฝนทำยังไงก็ได้ให้ได้เบอร์ส่วนตัวหรือที่อยู่ของเธอมา” ลีอาร์ส่งกระดาษที่จดเบอร์ให้กับทรายหลานสาวคนใช้ในบ้าน “ค่ะ” ทรายรับมันมาและเดินตรงไปยังโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ เธอยกหูพร้อมกดเบอร์โทรออกสายเรียกไม่นานปลายสายก็มีคนรับสาย “สวัสดีค่ะ บ้านคุณพายุต้องการคุยสายกับใครคะ” ปลายสายรับสายและเอ่ยถามอย่างมีมารยาท “สวัสดีค่ะ พอดีหนูเป็นเพื่อนกับน้ำฝนค่ะหนูติดต่อน้ำฝนไม่ได้เลยวันนี้น้ำฝนอยู่บ้านไหมคะ” ทรายเอ่ยถามอย่างแนบเนียนตามประสาเด็กวัยรุ่นที่มักดูซีรี่ย์แนวตั้งอยู่เป็นประจำ “คุณน้ำฝนไม่อยู่บ้านหรอกค่ะ เธอพักที่คอนโดกับเพื่อน” ปลายสายเอ่ยบอกขึ้นอีกครั้ง “พักคอนโดเหรอคะ” “ใช่ค่ะ” “ขอที่พักของน้ำฝนหรือเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมคะพอดีจะมีงานเลี้ยงรุ่นติดต่อน้ำฝนไม่ได้เลยค่ะ“ ทรายเอ่ยโกหกคำโตทำให้ลีอาร์ที่นั่งฟังอยู่ชอบใจไม่น้อย เขาใช้งานได้ถูกคนจริงๆ ”ค่ะ คุณน้ำฝนพักที่คอนโดxxx นะคะ เบอร์โทรศัพท์ 062-6432xxx ค่ะ“ ทรายจดรายละเอียดใส่กระดาษใบเดิมที่เธอถืออยู่ก่อนที่จะส่งมันไปให้เจ้านายที่นั่งฟังเธอเงียบ ๆ อยู่บนโซฟา ”ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ“ เธอเอ่ยขอบคุณคนในสายและวางสายไปทันทีหลังจากได้ในสิ่งที่เจ้านายต้องการ ”ของเธอ“ ลีอาร์ส่งแบงค์สีเทาให้กับหลานแม่บ้านไปหลายใบ เด็กสาวรับมันมาด้วยความดีใจและวิ่งออกไปจากห้องรับแขกทันที ”หึ กูไม่ง้อมึงแล้ว“ ลีอาร์อ่านข้อความในกระดาษที่ทรายจดและหันไปพูดใส่อาโนว์ ใบหน้าหล่อของลีอาร์ฉายยิ้มกว้างออกมาเขาเองก็ดีใจไม่ต่างจากทรายที่ได้เงินนั้นไปเลย ^^