บทที่ 10 ยิ่งยาก ยิ่งมีค่า

น้ำฝนจูงมิลินกับมะนาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปยังคอนโดทำราวกับหนีโจรผู้ร้าย ลีอาร์ก็เดินตามเธอมาเงียบ ๆใบหน้าหล่อยิ้มกว้างอยู่ตลอดเวลาที่ได้แกล้งคนสวย “อาลม!!!” น้ำฝนเรียกผู้เป็นอาเสียงหลงหลังจากเดินเข้ามาในคอนโดแล้วเห็นอาสายลมกับเฮียฟายืนอยู่ที่รถ 3 สาว ๆ เท้ารีบ ๆ เดินเข้าไปหาทั้งสอง “ไปไหนกันมา” สายลมถามหลาน “เออ ปะ…ไปกินข้าวมาค่ะ” น้ำฝนตอบคำถามอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ก่อนที่เธอจะหันไปมองด้านหลังก็เห็นลีอาร์เดินเลี้ยวเข้ามาในคอนโดด้วยเช่นกัน “นะ นายคุณสายลม” อาโนว์ตกใจมากหลังจากเห็นสายลมยืนอยู่เขารีบบอกเจ้านายตัวเองทันทีนี่ถ้าอย่าเกรงใจนายเขาดึงแขนเดินไปทางอื่นแล้ว “แล้วไงกูต้องเข้าไปทักทายหน่อยมึงว่าไหม” “ยะ อย่านะครับนาย” อาโนว์ใจจะขาดรอน ๆ กับเจ้านายตัวเองเขาได้แต่ภาวนาอย่าให้นายหุนหันพลันแล่นเดินไปทักทายมาเฟียสายลมอย่างที่พูด “มึงจะกลัวอะไรวะขนาดพ่อเขากูยังไม่กลัว ๆ อะไรกับอา“ ”กลัว