28
- สู่ขอที่จริงใจ –
“นั่งก่อนสิลูก” เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น และบรรดาแม่ ๆ ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส พาลทำให้ใจฉันตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เวย์เองก็ดูไม่สะทกสะท้านพยายามดึงฉันให้เดินตามไปนั่งโซฟาตรงหน้า
“นี่มันอะไรกันคะ ทำไมถึงมารวมตัวกัน เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคะ หรือว่าอาการของเวย์ไม่ดีขึ้น” ฉันหันไปมองหน้าเวย์พลางใช้สองมือกุมใบหน้าหมุนซ้ายขวาก่อนที่มือหนาจะจับข้อมือให้ฉันหยุด
“ผมแข็งแรงดี” เวย์ยิ้มกับท่าทีของฉันก่อนที่พ่อจะเอ่ยพูดกับฉันเพื่อให้ฉันตั้งสติ
“ไม่มีอะไรหรอกลูก วันนี้เวย์เขามาทำงานที่บริษัทพ่อวันแรก พ่อกะว่าจะพาเขาไปแนะนำแผนกต่าง ๆ หน่อย” พ่อพูดในขณะที่แม่ ๆ ทั้งสองคนก็คุยกันเรื่องทั่วไป
“ว่าแต่เวย์มาทำงานที่บริษัทเราได้ไงคะ เจ้าตัวไม่ยอมบอกออยด้วย”
“พ่อคุยกับเวย์ไว้ตั้งแต่ตอนที่เวย์มาบ้านเราครั้งแรกก่อนเขาจบแล้วลูก”
“จะ..จริงเหรอ???” ฉันหันหน้าไปมองเวย์ ซึ่งเขาก็ยักคิ้วให้เป็นเชิงตอ
