เขตมินาโตะ, โตเกียว
คนตัวเล็กนอนพลิกกายไปมาบนเตียงสีขาวเพราะรู้สึกหลับไม่สนิท เธอขมวดคิ้วยุ่ง หงุดหงิดที่เครื่องนอนนุ่มฟูไม่ได้ช่วยส่งเสริมการนอนแม้แต่น้อย
ไข่หวานมีปัญหาการนอนตั้งแต่เด็ก ต้องนอนในที่คุ้นเคยและมีตุ๊กตาลูกเจี๊ยบเน่าตัวใหญ่คอยกอด แต่เพราะโตมาเป็นมาเฟียสาวสวยและทรงเสน่ห์ การหิ้วตุ๊กตาเน่าเดินทางข้ามประเทศด้วยกันมันไม่เท่ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจแบกรับความไม่สบายกายเช่นนี้มาโดยตลอด
เธอต้องการผ้านุ่มๆ มาซบนอน อยากได้กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบน้ำยาปรับผ้านุ่มของที่บ้าน
ร่างน้อยรู้สึกตัวสะลึมสะลือตื่นกลางดึก แขนเรียวยกขึ้นดันหัวเตียงเป็นการบิดขี้เกียจทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท
“นอนดิ้นจังนะคุณน่ะ”
พรึ่บ!
คนถูกทักลืมตาขึ้นมาในความมืดหลังจากได้ยินเสียงประหลาด เห็นร่างตะคุ่มๆ เลือนรางกำลังนอนตะแคงข้าง เท้าศีรษะบนเตียงเดียวกันมองมายังตนเองก็ถึงกับเบิกตาโพลง
“กรี๊...อื้อ!!!”
มือใหญ่คว้าหมับเข
