ไข่หวานเดินเข้านอกออกในโกคูผับร่วมสองสัปดาห์จนกลายเป็นความเคยชินของคนในร้าน ทั้งที่ในช่วงแรกที่เธอเข้าออกที่นี่ ทั้งบอดีการ์ดและพนักงานต้อนรับทำให้ตาเลิ่กลั่กรีบวิ่งขึ้นไปรายงานนายใหญ่ให้วุ่นวายไปหมด
กระทั่งในช่วงหลังจึงเริ่มไม่สนใจและปล่อยผ่าน แม้กระทั่งในยามที่เห็นเธอถือวิสาสะเดินไปกดลิฟต์ขึ้นชั้นสามเพื่อไปพบเจ้านายพวกตน ลูกน้องยากูซ่าบางคนปรับตัวเก่งถึงขนาดไปกดเรียกลิฟต์ให้ตั้งแต่เห็นไข่หวานเดินเข้าร้านมา
“เรย์”
ประตูห้องทำงานถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะบอกล่วงหน้า นั่นทำเอายากูซ่าหนุ่มที่เพิ่งเอนตัวพักสายตาผงกศีรษะมามองหน้าประตูด้วยความตกใจ
“คุณควรเคาะประตู”
“ช่างเถอะ ดูนี่...” ยกมือบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับรีบยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เขาดู
เรย์รับมันมาอ่านจึงเห็นว่าเป็นแชตภาษาไทยที่ตนเองอ่านไม่ออก ทว่าสิ่งที่ไข่หวานพยายามให้ตนสนใจคงเป็นภาพของฮอนโจ โยสุเกะที่นั่งกับหัวหน้าแก๊งยากูซ
