รถของไข่หวานถูกขับมาจอดภายในบ้านพักกลางป่าที่นักธุรกิจหนุ่มใหญ่เช่าเอาไว้ น่าแปลกที่คนพรรค์นี้รักธรรมชาติถึงขั้นเช่าที่พักกลางป่ากลางเขา มองปราดเดียวก็รับรู้ได้ว่าวันนี้ไม่ปกติ เนื่องจากอีกฝ่ายเตรียมคนต้อนรับเธอหลายสิบนาย
“กลับไป ไม่ต้องรอฉัน” คนจมูกไวสั่งลูกน้องที่พามาวันนี้
ทั้งคู่ซึ่งนั่งประจำที่ด้านหน้ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะไม่มีฝีมือ แต่รู้ดีว่าการปล่อยให้เจ้านายสาวอยู่ในดงคนพวกนี้มันเสี่ยงเกินไป
“อันตรายนะครับนายหญิง”
“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันอยู่คนเดียวหนีไวกว่า” ไข่หวานพูดขณะถอดรองเท้าส้นเข็มตนเองออกแล้วเปลี่ยนมาสวมบูตหนังคู่เก่ง “โทรหาวินซ์กับวิคเตอร์ บอกให้สองคนนั้นเอาพิกัดฉันไปให้เรย์”
โชคดีมากที่สร้อยติดจีพีเอสของเธอซ่อมเสร็จตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้มันจึงกลับมามีประโยชน์กับคนที่ไม่ได้ถูกลักพาตัวมานานอย่างเธอ
“หะ ให้ใครนะครับ”
คนตัวเล็กถอนหายใจ พวกนี้ไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ร
