หลายปีต่อมา
'ตึกๆ ตึกๆ'
เสียงฝีเท้าหลายเสียงดังกระทบแผ่นไม้บนทางเดินภายในบ้านใหญ่ ตามด้วยเสียงคุยกันเสียงดังจอแจฟังแทบไม่ได้ศัพท์ โอนิซึกะ นานะจึงจำต้องวางมือจากการคุมหน้าเตาออกมาต้อนรับคนสำคัญพร้อมกับส่งเสียงปรามมารยาท
“ฮารุกิ! อากิระ! เอรินะ! ย่าบอกกี่ครั้งแล้วว่ามาบ้านใหญ่ต้องเรียบร้อย คุณย่าทวดท่านพักผ่อนอยู่ เกิดตกใจตื่นขึ้นมาจะทำยังไง!!” ภรรยาอดีตผู้นำตระกูลโอนิซึกะเปล่งน้ำเสียงเข้มงวดมายังเด็กวัยไล่เลี่ยกัน นั่นทำเอาหลานๆ พากันหน้าจ๋อยเป็นแถบ
โดยเฉพาะกับโอนิซึกะ ฮารุกิ พี่ชายคนโต เด็กชายวัยสิบขวบผู้เกิดในวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิของปีนั้น แถมยังตรงกับเทศกาลชมซากุระอีก ปีนั้นจึงเป็นปีแรกที่ตระกูลโอนิซึกะไม่ได้ไปชมซากุระ แต่ไปยืนออกันหน้าห้องคลอดแทน ฮารุกิ (***- Haruki) จึงหมายถึงการเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ ชื่อนี้โอนิซึกะ เรย์คิดและเลือกคันจิชื่อลูกชายคนแรกด้วยตนเอง
ฮารุกิรีบยิ้มแฉ่งกลบ
