เช้ามืดวันนั้นหญิงสาวฝันร้าย
เธอฝันว่าเธอนั่งเรือไปกลางทะเล จะไปที่ไหนสักที เจอลมแรง พายุเข้าและฝนตกหนัก จู่เธอก็ทำแหวนมุกที่เขาให้มาตกทะเลหายไปต่อหน้าต่อตา คิรินทร์ไปไหนก็ไม่รู้ เธอหาใครไม่เจอสักคน
“พิณๆ ตื่น” คิรินทร์ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ เขารีบเปิดไฟจึงเห็นว่าเธอยังไม่ตื่น
อรุณประภาลืมตาช้า เธอยังสะอื้นอยู่
“พิณเป็นอะไร”
“ฝันร้ายค่ะ ฝันว่าทำแหวนตกทะเล มีพายุ น่ากลัวมาก พี่คินวันนี้ไม่ไปได้ไหมคะ”
“ฝันว่าของหายเขาว่าดีนะพิณ อย่าคิดมาก พี่นัดหลายๆ คนไว้ ไม่ไปไม่ได้ครับ” เขาปลอบเธอทั้งที่ตนเองก็เริ่มกังวล
################
คิรินทร์ไปตามแผนเดิม หญิงสาวพยายามทำตัวให้เป็นปกติไม่อยากให้เขากังวล ห่วงหน้าพะวงหลัง ตอนบ่ายเขายังโทรหาเธอบอกว่าเหลืออีกแค่เกาะเดียวแล้วจะกลับบ้าน คงไม่ถึงบ้านค่ำมากทำให้เธอคลายใจลง
หากแต่เธอรอถึงสองทุ่มเขายังไม่มา และติดต่อไม่ได้อีก หญิงสาวคิดในแง่ดีว่าเกาะท
