ถ้ำพระนาง & เที่ยวเกาะ

หญิงสาวนำบัญชีย้อนหลังห้าปีของภูริดารีสอร์ทมาดู ว่าตั้งแต่คุณธเนศเปิดตัวภรรยาคนที่สองอย่างออกนอกหน้า และมีการเปลี่ยนตัวผู้จัดการฝ่ายการเงินมาเป็น มรกต ญาติของธราพร บํญชีรายจ่ายของภูริดารีสอร์ท สวนทางกับรายรับอย่างไม่ควรจะเป็น เช่น จำนวนผู้เข้าพักลดลง แต่รายการเบิกจ่ายเกี่ยวกับสินค้าที่ต้องจัดให้แขกกลับมากขึ้น อย่างของจำพวก สบู่ แชมพู จากที่เคยใช้การจ้างผลิตตีตราขวดของภูริดา มีเอกลักษณ์ที่แพคเกจสวยงามไม่เหมือนของตามท้องตลาด กลายเป็นการสั่งซื้อแชมพูและครีมอาบน้ำจากโรงงานมาแบ่งบรรจุเอง ต้องมีรายจ่ายในการจ้างคนเพิ่มขึ้น สรุปรวมในส่วนนี้โรงแรมต้องจ่ายเพิ่มกว่าเดิมเกือบ 200% แต่สินค้าที่ได้ถดถอยคุณภาพไปมากกว่าครึ่งนึง รวมถึงการสั่งเฟอร์นิเจอร์ที่ถี่ขึ้นมากแทบจะทุกสามเดือนหกเดือน สั่งซื้อในจำนวนมากและบ่อย ราคาสูงกว่าปกติแต่ของที่ได้เหมือนสินค้าเกรดต่ำ หญิงสาวมาร์คเป็นจุดๆ ไว้ รวมแล้วเธอพบสิ่งผิดปกติมากกว่าสิบอย่าง จากเพียงการดูแบบคร่าวๆ ถ้าตรวจสอบบัญชีแบบละเอียดไม่รู้ว่าจะพบอะไรอีกแค่ไหน อรุณประภาจมกับข้อมูลผิดปกติหลายอย่างที่เธอตรวจพบจนลืมสังเกตุว่าคิรินทร์ทำอะไร ชายหนุ่มเดินสำรวจไปทั่วบ้าน เขากลับมาถามเธอว่า “พิณย้ายไปอยู่บนตึกกับพี่ไหม พี่ว่าที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่ยาว” ในความเห็นของเขาที่นี่ใกล้ชายหาดมากไป ความสะดวกบางทีอาจกลายเป็นดาบสองคมได้ในภายหลัง “พิณว่าพิณอยู่ที่นี่สะดวกใจกว่าค่ะ” เธอตอบตามตรง เขามองเธออย่างรู้ทัน “ถ้าพิณหมายถึงว่าอยู่ที่นี่จะปลอดภัยจากพี่มากกว่าบนตึก พี่บอกได้เลยว่าค่าเท่ากัน” “หมายถึงว่าที่พี่เคยบอกจะไม่ทำอะไรถ้าพิณไม่เต็มใจ ก็ตามนั้นล่ะ” เขาพูดต่อ ฮึ่มมม...ลื่นยิ่งกว่าปลาไหล นี่เจ้าของฟาร์มมุกหรือปลาไหลกันแน่ หญิงสาวคิดในใจ “พรุ่งนี้พิณจะไปไหนไหมครับ” “พรุ่งนี้..” หญิงสาวทวนคำถามก่อนจะตอบตามตรง “พิณยังไม่มีแพลนค่ะ ว่าจะซักผ้า ไม่อยากออกไปไหนด้วย” “ผ้าเดี๋ยวให้คนเก็บไปซักให้ พี่มีอะไรๆ น่าสนุกกว่านั้นเยอะเลย” เขาเชิญชวน อรุณประภามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ คิรินทร์จึงพูดต่อ “เดี๋ยวพี่จะพาพิณไปนั่งเรือเล่น สายๆ พรุ่งนี้พี่จะมารับ” #################### สายๆ ของวันต่อมา คิรินทร์มาโผล่ที่หน้าบ้านพักของเธอตามที่เขาบอกไว้จริงๆ “น้องพิณทำอะไรอยู่ครับ” “ชงกาแฟค่ะ พี่คินจะกินด้วยกันไหมคะ” เธอถามตามมารยาท อรุณประภาชงกาแฟและปิ้งขนมปังทาเนย 1 แผ่นสำหรับตัวเอง “ก็ดีครับ ขอบคุณ” คิรินทร์ตอบ เขานิ่วหน้าเมื่อเห็นบรรดาเครื่องกาแฟใหม่ที่เธอซื้อมาเมื่อวาน “พี่ว่า ว่างๆ เราเข้าไปซื้อของใช้กันมั่งดีกว่า” ชายหนุ่มตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะให้เธอย้ายไปอยู่บนตึก หรือต่อเติมบ้านพักนี้ให้เธอดี “ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เท่าที่ซื้อมาน่าจะใช้ได้หลายวัน” ปากตอบเจ้าของบ้านไปแบบนั้น แต่อรุณประภากำลังคิดอยากได้เครื่องทำขนมปังสักอัน เธอไม่ชอบขนมปังสำเร็จที่ขายกันตามร้านทั่วไป ถ้าเลือกได้ก็ชอบทำเองมากกว่า แค่ตวงแป้งและวัตถุดิบทิ้งไว้ในเครื่องตอนกลางคืน ตั้งเวลาล่วงหน้าเช้ามาก็มีขนมปังพร้อมทานแล้ว 1 ปอนด์ “วันนี้เราจะไปไหนกันเหรอคะ” หญิงสาวถามเมื่อเขาพาเธอลงเรือสปีดโบ้ทในเวลา 9:00 นาฬิกา มีคนขับเรือไปด้วยหนึ่งคน “เดี๋ยวก็รู้” ชายหนุ่มพูดแค่นั้น ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที เรือก็ไปถึงจุดหมายแรกที่เจ้าถิ่นตั้งใจพาไป เขาจอดเรืออยู่ที่ชายฝั่ง จากนั้นคิรินทร์เดินนำลงไปก่อน หญิงสาวมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าข้างหน้าจะเป็นถ้ำอะไรสักอย่าง “ถ้ำพระนางครับ” เธอมองเข้าไปภายใน “โห มีคนมาไหว้เยอะเลยค่ะ” หญิงสาวสังเกตุจากเครื่องเซ่นสักการะที่วางอยู่มากมาย “เราเชื่อกันว่าที่นี่เป็นที่สถิตของเทพธิดา ที่ในสมัยมีชีวิตเธอคือเจ้าหญิงของอินเดียและเรือล่มเสียชีวิตไปพร้อมกับเรือที่จมลง ชาวประมงมีความเชื่อว่าก่อนออกทะเลจะต้องมาเซ่นไหว้ขอพรจากพระนางก่อนแล้วจะโชคดีครับ” อรุณประภาเข้าไปไหว้ขอพรพระนาง หลังจากนั้นคิรินทร์พาเธอเดินทางต่อไปชมทะเลแหวก ซึ่งเป็นสันทรายเชื่อมยาวระหว่างเกาะทับ เกาะไก่และเกาะหม้อ “เหมือนเดินกลางทะเลเลยค่ะ” อรุณประภาอุทาน “ที่นี่ถือเป็น unseen อีกที่นึงครับ ถ้ามากระบี่ก็ต้องมาดูทะเลแหวก” คิรินทร์บอก เขาให้เธอใช้เวลาเต็มที่กับตรงนี้ก่อนจะไปต่อที่เกาะไก่เพื่อชมปะการัง เกาะไก่และเกาะสี่เป็นเกาะหินปูนกลางทะเล อันเป็นสัญลักษณ์ของกระบี่อีกที่หนึ่ง จุดนี้ถือเป็นจุดดำน้ำและชมปะการัง น้ำใสมากสามารถเห็นปะการังชัดเจน บางจุดมองเห็นไปถึงพื้นทะเลเลยทีเดียว และสุดท้ายเป็นเกาะปอดะ คิรินทร์พาหญิงสาวไปทานอาหารกลางวันที่นั่น “ที่นี่มีรีสอร์ทด้วยเหรอคะ” “ครับ เกาะปอดะเป็นเกาะเอกชน แต่ไม่เก็บค่าธรรมเนียมขึ้นเกาะ เจ้าของใจดีมาก” เขาอธิบาย “เฮ้ย..ไอ้คินมาแล้วเหรอ” เสียงชายคนหนึ่งทักคิรินทร์จากด้านหลัง คิรินทร์และอรุณประภาหันไปมอง เจ้าของเสียงคือชายคนหนึ่งท่าทางจะอายุไล่เลี่ยกับคิรินทร์ รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาเหมือนลูกครึ่งชาวตะวันตก ผิวสีทองแดง “เออ มาแล้ว” คิรินทร์ตอบ