บทที่ 67
หญิงสาวยิ้มหวานเมื่อสามีเริ่มก้มลงดูดเม้มถันงาม ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง ยิ่งตอนที่มือของสามีเลื่อนต่ำลงไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ ซอกคอ สาวน้อยก็ยิ่งสั่นระริก
“คาร์โลส... โอ้ว...”
“ผมคิดถึงคุณจัง... ทั้งๆ ที่เราพึ่งจะแยกกันได้ไม่ถึงสิบชั่วโมง... ผมคงบ้าไปแล้วแน่ๆ”
ชายหนุ่มกระชากเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างบ้าคลั่ง กำลังจะดุนดันความใหญ่โตที่ถูไถช่องทางรักอยู่ให้เข้ามาภายใน แต่เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน
คาร์โลสสบถงึมงำออกมาอย่างหัวเสีย มองหน้าหล่อนด้วยความเสียดาย
“ไปรับก่อนเถอะค่ะ ญิกาจะนอนรอคุณอยู่ตรงนี้ บางทีเขาอาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้นะคะ...”
เมื่อเห็นสามีทำท่าอิดออดหญิงสาวจึงรีบเตือนสติ และนั่นก็ทำให้คาร์โลสยอมผละออกห่าง เดินเปลือยเปล่าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู หล่อนเห็นเขาคุยคำสองคำก็รีบวาง และเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง
“ใครคะ...?”
“แพทริเซียน่ะ
