บทที่ 40
เช้าวันต่อมา...
ร่างอรชรในชุดลำลองสุภาพมากกว่าจะโชว์เนื้อหนังของกัญญิกาก้าวขึ้นรถหรูที่มาจอดเทียบท่า หญิงสาวหันไปมองบิดาด้วยความอาลัยอีกครั้ง
“คุณพ่อไม่ไปกับญิกาแน่หรือคะ...”
นายอนิรุจยิ้มกว้างให้กับบุตรสาว
“ก็ไหนญิกาเร่งให้พ่อเข้าไปบริหารซันกรุ๊ปไง... ไว้วันเสาร์หน้าพ่อจะตามไปนะญิกา... ที่นั่นมีทะเล ลูกจะมีความสุข...”
น้ำตาใสๆ เอ่อล้นขอบตา จะมีความสุขได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายที่อยู่ข้างกายไม่ใช่คาร์โลส อะลอนโซ อิเกลเซียส แต่เป็นฮาร์เวีย มาสเคราโน่
“ญิกาไม่อยากไปเลย...”
มือใหญ่ของผู้เป็นบิดายกขึ้นลูบศีรษะบุตรสาวแผ่วเบาด้วยความรักใคร่
“อนาคตของญิกาอยู่ที่นั่น และพ่อก็จะสบายใจถ้าญิกามีคู่ชีวิตที่ดี...”
กัญญิกาไม่มีคำพูดใดจะโต้แย้งออกไปอีก ได้แต่ยิ้มเศร้าๆ และโบกมือให้กับบุพการีเมื่อรถแล่นออกจากบ้านของตัวเอง
“คาร์โลส... เมื่อไหร่ฉันจะลืมคุณได้สักทีนะ...”
ยิ่งรถแล่นออกห่างจ
