บทที่ 42
ให้ตายเถอะ... เขาอยากทำมากกว่าแค่ยืนกอดแบบนี้จัง...
“เธอมีอะไรแลกเปลี่ยนกับฉันล่ะ...”
“แลกเปลี่ยนหรือคะ?” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ
“ไม่มีค่ะ ฉันไม่มีเงินติดตัวมากนัก...”
“ฉันไม่ได้ต้องการเงิน...”
คำพูดของผู้ชายที่มือร้อนๆ เริ่มไม่อยู่สุกทำให้แพทริเซียงุนงง เงยหน้าขึ้นมองพ่อเทพบุตรสุดหล่อด้วยความเคลือบแคลงใจ
“แล้วคุณต้องการอะไรล่ะคะ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีของมีค่าอะไรอีก”
รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจค่อยๆ คืบคลานสู่ริมฝีปากบางเฉียบของฮาร์เวียช้าๆ แม้จะนึกสาปแช่งตัวเองที่ใช้วิธีแบบนี้เพื่อให้ได้ผู้หญิงมาครอบครอง ทั้งๆ ที่จะแต่งงานกับสตรีอีกคนอยู่แล้ว แต่สมองก็สั่งร่างกายไม่ได้ มันต้องการเจ้าหล่อนจนเจียนคลั่งอยู่แล้ว
“ตัวเธอยังไงล่ะ...”
“ตัวฉันหรือคะ? ไม่... ไม่ค่ะ ฉันแค่ต้องการชื่นชมคุณอยู่ห่างๆ เท่านั้น ไม่ได้ต้องการร่วมเตียงกับคุณสักหน่อย...”
ปลอกแขนกำยำคลายอ
