บทที่ 44
กัญญิกานั่งซึมอยู่ในห้องโถงใหญ่ที่ด้านซ้ายเป็นประตูกระจกใส สามารถเดินออกไปยังระเบียงและมองออกไปยังท้องทะเลสีเขียวมรกตได้เต็มตา ลมหายใจคล้ายสับสนถูกปล่อยออกมาเป็นระยะ อยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ อยากจะกลับไปหาคาร์โลส
แต่หญิงสาวก็ทำไม่ได้... บิดาต้องการให้หล่อนทำแบบนี้...
“สวัสดีครับ... คุณกัญญิกา”
เสียงเรียบห้าวที่ดังขึ้นทางด้านขวามือช่วยทำให้กัญญิกาได้สติ ใบหน้างามรีบหันไปยังต้นเสียงทันที และต้องระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นผู้ชายหล่อเหลานัยน์ตาสีเทาเข้มยืนยิ้มให้อยู่อย่างเป็นมิตร
“คุณคงเป็น...”
“ครับ ผมฮาร์เวีย มาสเคราโน่ ว่าที่เจ้าบ่าวของคุณครับ”
ชายหนุ่มพูดอย่างตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม ขณะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มตัวตรงกันข้ามกับกัญญิกา ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
ผู้หญิงคนนี้สวยกว่านี้ในโฆษณาที่เขาเคยเห็นเสียอีก สวยหวาน น่ารักน่ามอง แต่... ฮาร์เวียสลัดศี
